franny

"happy" meal vs hünkar beğendi

2012-02-15T10:09:00.001+02:00

bu bir seçim meselesi fazlası değil
ama hem de fazlası, çok fazlası

dünya çapındaki o zincir restaurantlarda mı yemek istiyorsun yemeğini? karşılığında tek vereceğin para olacak. gidip almana bile gerek yok artık, her şey çok "kolay". bir telefon ya da birkaç tuşla, kucağına getiriyorlar. her şeyi içinde, hiçbir şey düşünmene gerek yok. sen sadece ne yiyeceğine karar ver; sosu x değil de y olsun de. ve bitti mi yemeğin? bütün o kimyasalları ve plastikleri tortop edip, çöpe atabilirsin. ötesini bile düşünmene gerek yok hiç, Toprak Ana'yı nasıl da kirlettiğini, düzenin bozuluşuna kattıklarını...

ve diğer bir taraftan bir Osmanlı yemeği. özenli bir alışveriş gerekir önce. ıspanaksa aradığın, herhangi birini alamazsın. ona özel olanı vardır. gez, ara.en güzelini bul. usul usul yap yemeğini. zaman, emek, uğraş, özen. evet, Özen. yapması kadar, yemesi de adaplı. güzel tabaklar, güzel kaşıklar eşlik edecek. ve bittiğinde her şey oturup yıkaman gerekecek. yıkaman, kurutman, yerine koyman. temizleyip, düzenlemen.

arasındaki fark bu.
arsındaki fark dağlar.
arasındaki fark: özen ve sorumluluk.

o fast food'u tercih etti, özen veremeyeceğine istinaden. sadece bir seçimdi bu ve hem de daha fazlası.
tadını bilmiyor emeğin, kolayını istediğini söylüyor fakat gücü yok belki de- gücüne erişecek basamakta değil henüz.
kınamak değil asla, artık kınamak yok.
farklı yolların yolcularıyız sadece.

söylemeye gerek var mı?
-ben hünkar beğendiciyim.

siyanoakrilat

2012-02-08T14:26:00.000+02:00

dışım sıkı, dışım dik.
fakat içim, biraz sökük, adım attıkça organlarım oynuyor; sırlı camına parmak takılıp yuvasından edilmiş dikiz aynası gibi.
fakat ben birlik ve uyum istiyorum.
bu yüzden, babamın buzdolabında sakladığı "o" japon yapıştırıcısına bugün tekrar başvurdum.
ve gene su ısıtıcısında biraz su ısıtıp, içine damla damla döktüm. koyverdi kendini sıcakta, ılıdı, eridi.
bir dikişte içtim.
tadı biraz sentetik.
her tarafıma iyice yayılabilsin diye, doğruldum.
platinlerimin el verdiğince biraz da hareket..

hep kaçınırdım sunilikten fakat güçlü bildiklerimin doğal yollarla evrildikleri ne malum.
hep adil oynamakla kazanılmıyor
kazanmak hiç olmadı niyetim
ama
sanırım artık bütünüm.
adım atınca dağılmayacak bir yerlerim.

2012-02-03T13:13:00.001+02:00

kadın olmak.

zerre fikrim yok

2012-02-01T15:27:00.001+02:00

Yani bilmiyorum. Yeni hayatıma alışmaya da çalışmıyorum, sadece zaman geçtikçe alışacağımı düşünüyorum, belki onu bile düşünmüyorum.
Bazen ise fazla düşünüyorum, eski zamanlarda olduğu gibi beynim ısınıyor, yanıyor hemen aklıma lobotomi geliyor. Zaten ben ne zaman "öyle" hissetsem, hep aklıma lobotomi gelir. Sanırım ruhumun o yanı için, en doğru kelime ve hisler bütünüydü.
Gene bazen bir coşku geliyor, ohh dersin nehirlerle beraber akıyorum, uzansam yıldızlardayım, böyle bir koyverme, bir akışa bırakma, dünyaları yaratabilirim o saniye ama bazen birkaç saat bazen de birkaç gün sonra balonuma iğne sokmuşlarcasına bir sönmek ama aman allah o nasıl bir sönmek? Dünyadan el etek çekilir, yataktan çıkmayı bırak, gözlerini açmak bile manasız ve yersiz gelir, ölmek değil ama yok olmak en çok istenilen şey olur.
Tam o esnada ya dramalarına geri düşersin -ki aslında sabırla ve sebatla devam edebilsen bunlardan kurtulacaksındır ya da sadece o uyduruk değiştirme halinin miadı dolmuştur.
İşte temel soru burada yatıyor.
Hangisi?
Eğer şu yaşa kadar yaşadıklarım boktan bir öğrenmeyse ve ben aksini alasıyla yapabileceksem, her türlü gel gite hazır, göğsümü gere gere direnirim
Fakat ya öyle bir şey yoksa, mizaç varsa ve mutluluk hali herkesin olamazsa, ben de diğerleri- biz buysak. biz hüzne yakınsak, yakınmaya, melankoliye-- o zaman doğal ortamımı bu kadar zedelemeye, kendimi bozmaya çalışmam çok yorucu ve anlamsız.
Geceleri O'na bunları soruyorum, hala cevap vermedi.
Babaannem öldüğünde de vermemişti.

metaforlardan özellikle kaçınıldı

2012-01-23T10:24:00.003+02:00

Açık konuşacağım, bu sefer kelime oyunları falan yok
Tüm varoluş sebebinizin zihinsel ve fiziksel hastalıklar olduğunu düşünün.
Bütün kimlik tanımınızın, edebi buhranlar, kusmalar,
Gece bağırmaları,
Havalı bir migren,
Kavuşulamayan aşklardan ibaret olduğunu düşünün.
Tüm dilinizin; şikayet, sorun ve kendiniz olduğunu düşünün.
Size yapılan haksızlıklar, sizin sevdiğiniz şeyler, sizin karpuzunuzun çekirdeği, sizin okuduğunuz kitap, sizin tırnağınızın ojesi, sizin düşünceleriniz

Düşündünüz mü?

Tamam şimdi bunların hepsinin kalkması gerektiğini, kalkma yoluna girdiğini, artık bilinçte bunlara yer vermediğinizi de düşünün.
Artık yapılmış haksızlık yok.
Artık hastalık yok.
Artık merhaba, benim midem bulanır yok, artık ağlayıp kusmak yok, artık ağlayıp kusup bunları birine anlatmak yok
Artık gece bağırmak yok
Artık gece bağırmayı havalı sanmak yok
Artık gece bağırarak ilgi çekmeye çalışmak yok.
Artık acıklı klip tadında hayaller yok.
Artık verem olma hayali yok

Zihnin kalıpları kırılıyor.
Yeniye, güzele yer açılıyor.

2011-12-12T18:25:00.001+02:00

keşke gebersen,
en azından yattığın yeri bilirim.

3 gün sonra gelen edit: Franny, bunu arada hatırlaman güzel ama gene arada unutmaman lazım; Herkes en doğru bildiğini yapıyor. Sevdiğini söyle, sevdiğini bilsin ve ötesine karışma. Fakat iş senin ruhunu kirletmeye gelirse, işte tam orada diğer yola dön.

bunun adı yok

2011-11-24T13:34:00.000+02:00

Nasıl başarabilmiş bu kadar bulaşmayı hayatıma?
Buna nasıl izin vermişim?
Buna neden izin vermişim?

Parmaklarını dokundurduğu ekran gibi bomboş geliyor bana yazdıkları.
Teknolojiye uzak aklım, bir kalem tutuşu bekliyor -ya da belki bir klavye, bir tuş.
Ama o boşa basılan harfler, tatmin etmiyor beni.

Devinimsiz özlemek olur mu?
Nasıl olur?
Şu anda "benimki" de öyle, öyle mi?
Evet ama benimki yorgun,
bıkkın
ve yenik.
Susması ondan.

Hırçınlığımın nedeni ise burada.

tek yapabildiğim varsayımda bulunmaktı

2011-11-17T12:23:00.000+02:00

Hepsi göğsümde, hepsi boğazımda birikmişti.
Kimi taşlaşmış, kimi kistleşmiş kimi de genç vücuttaki habis bir ur gibi hızla büyüyordu.

Çözülmeleri, dağılmaları ve çıkmaları gerekiyordu içimden

Bu çirkinlikleri ortaya saçmamayı isterdim ama Evren'in dönüştürücü gücüne inandım, biraz bencilce

Daha iyi bir yolu vardı elbet, belki biraz düşünsem bulurdum -çünkü aslında bilirdim hakaret etmemek lazımdı kimseye
ama o mikrosaniyede en doğru bildiğimi yapıp,
kustum tüm yuttuklarımı üstüne.

Belki kuvvetli bir kalkanı vardı, bir damlası üstünde kalmadan akıp gitti
belki de şimdi tiksinerek temizlenmeye çalışıyordur,
orasını ben bilemem
ben zaten hiçbir şeyi bilemedim.

sağ

2011-11-12T21:45:00.000+02:00

Buradan bakınca ne kadar yabancı
halbuki oradayken "birdi"k.

pek bir işe yaramadı.

2011-09-28T09:34:00.000+03:00

Ona inandığım kadar kendine

Ona inandığım kadar kendime inansaydı-m

birimizden biri kurtulmuştu.

#iyikidogduneylul

2011-09-11T13:05:00.000+03:00

O doğana kadar, insan sevgisini, sevdiğim erkeklere duyduğum şey zannediyordum.
Benim için sevgi; kavgaya, ağlamaya, kırıp dökmeye rağmen birinin yanında durabilmekti, bu yüzden de bunun ne kadar dingin, naif, mutlu edici ve sakin bir şey olduğunu hep ıskaladım.
Sevgi denince huzur yerine huzursuzluk hissettip hep. İşlerin hiç de böyle olmadığını bana ilk öğreten Eylül oldu.
İlk defa o ağlayınca, küçücük vücudu, hıçkırırken sarsılır diye endişelenip; gece ateşi çıktığında, onun yerine kendimi seve seve hastalığa verebileceğimi bildim.
Uyurken büyüdüğünü bilsem de, bir an önce uyansa da, evde tatlı kokusu ve güzel gülüşü salınsa istedim.

Benim güzel kızım doğalı bugün 2 sene oldu.

Mutlu bir bebek oldun. Şimdi sıra mutlu bir çocuk ve mutlu bir kadın olmada.

al sevgilim, derdim-

2011-09-05T18:04:00.002+03:00

biraz daha eskiden olsa lobotomiye şöyle bir son yapabilirdim, biraz farklı bir başlangıçla belki

hanekesien

2011-08-18T09:52:00.001+03:00

Kulağımdan, gözümden, burnumdan, içimden çekip doldurdum tam ortasına
-çıkan parçalar hâlâ canlı, içeride birleştiler mi, yoksa kafası kesilmiş horozun vücudu gibi, o halleriyle de canlı kalma yetileri var mı bilmiyorum,
açıkçası açıp bakmaya gerek bile görmedim
sadece elimde tutup taşıdığım ve de ağır olduğu için, bacağıma vurdukça kımıldadığını hissettim.

gömdüğümü zannetmiyorum,
bir yerleri önce kazıp, sonra kapamış olsaydım bunu hatırlardım.
ama ne yaptığımı bilmiyorum
sonunu hatırlayamadığım bir rüya gibi
zaten pek de önemli değil,
en sevdiklerim sonlarının anlatılmadığı, belli olmadığı filmlerdi.
belki bilseydik daha iyi olurdu ama bilmediğimiz için de hayıflanacak değiliz.

tek bildiğim artık kaç kiloysam, sadece o kadar ağırım.

2011-06-17T14:58:00.001+03:00

Sıkı sıkı tutunsam mı yoksa kazısam mı yapışan yerlerimi?

çift katlı

2011-06-08T17:07:00.000+03:00

ondan farklı olarak,
Ben, yerimi özenle seçmiştim.
Güneş tam kararında
pencerenin aralığı,
rüzgarın geliş yönü...

Fakat onun özensizliği, oturuşunun sertliğinden belliydi.
Onca kapalı pencere varken, açık olanın yanına oturup, bir saniye bile düşünmeden pencereyi ve diğerlerini küt diye kapatıverdi.
Hemen aklıma kalplerinize seçtikleriniz geldi.
Onca varken size göre, neden kalkıp da onlar yerine olmayanı alıp, oldurmaya çalışmanız?
Asıl olmayanlar mıdır yoksa size göre olanlar?
Sınavda başkalarının hakkını mı yemektesiniz yoksa?

ismi güzel, o öyle kalsın

2011-06-08T16:59:00.000+03:00

sonunda açıldı kalbinin kapıları,
geldi yanıma annesinden doğduğu halde
kendi, kendi kucağında;

"bir adım da sen gel,
gel bunu büyütelim yeniden;
senin sevgin şifalı.
gel,
güzel bir erkek olsun benden.
gel büyütelim bunu
severek
sadece severek."

2011-06-08T13:04:00.001+03:00

eksiklikler birikiyor midemde
en küçükten en zarurisine
sonra o yoklar, o kadar çok oluyor ki
sığmıyorlar yumruğumdan küçük mideme
denizlere açılmak istiyorlar
süzülüp, dinlenmek için
ağzımla kanalizasyonu kendilerine köprü biliyorlar
hepimize iyi geliyor bu
onlar marmara'da süzülüyor sırt üstü
ben kanepemde

What if?

2011-06-02T21:39:00.000+03:00

samimi bir teşekkür

2011-05-27T17:38:00.002+03:00

Öncelikle teşekkür ediyorum.
Zor zamanlar geçirdim, evet ama onlar olmasa belki kendimi bu kadar tanıyamazdım. Kendimi, zayıflıklarımı, korkularımı, ketlerimi...
Maddeciydim.
Sevgim hırstı, korkuydu.
İstediğim, istemediğimdi.
Eksiğim çok,
kontrolsüzlüklerim hâlâ ayakkabının açık bağcıkları gibi dolanıyor zaman zaman ayaklarıma
ama bu yola girdikten sonra önümde engel göremiyorum.
Sevdikçe, seviliyorum.
Verdikçe, alıyorum.
Kutsal kalbimden uzaklaşmadan, sözlerine kulak verip, onu tüm evrene açıyorum.
Dünya güzelliklerle dolu ama sen onları görmek istersen varlar.
Gözümü, kalbimi temizliyorum.
Öfkemi, sevgisizliğimi arındırıp, içimi saf sevgi ve isikla doldur/maya çalışıyorum-elimden geldiğince. Daha iyisini yapabileceğimi biliyorum.
Pişmanlıklarım yok, en kötüsünü bile en iyi bildiğimden yaptım.
Şu anda sadece daha iyisini yapıyorum.
Dedim ya verdikçe alıyorum diye;

"Seninle olmak; mis kokulu, en güzel çiçeklerin, ağacların arasında; içini ısıtan güneşin altında sırtüstü uzanmak gibi
O en tatlı yaz gecelerinin birinde yıldızlara bakmak gibi
Uyanmak istemeyeceğin kadar güzel bir rüya görmek gibi huzurlu
En sevdiğin şeyi elde etmek kadar sevinçli"

Dedikleri bunlar; ne siyah ne beyaz, ben bambaşka bir kuğuymuşum ve tarafımdan sevildiği için kendini çok şanslı hissediyormuş.
Şans diye bir sey yok dedim
Sen tamam oldugun icin ben seninim

2011-04-25T02:23:00.003+03:00

evde durup dururken bunu genelde yapmam
sadece yatmadan ve dışarı çıkmadan önceye hastır bende

ve ben geceleri, senin payını lavaboya sıkıyorum
yalnızca geceleri
uyumadan önce

adını koymak zorunda değiliz, bu sadece böyle

2011-04-21T14:50:00.002+03:00

ailem beni uzun zaman beklemiş,
yaklaşık 12 yıl
ve tanrı sadece o anda canı sıkıldığı ve bir şeylerle uğraşmak istediği için mi
sadece ailemin gönlünü almak için mi
kaş yapayım derken göz mü çıkarmış
yoksa iyice tasarlayıp iki ucu keskin bir oyun yaratmak için mi bunu yapmış bilmem ama bana sizden fazla zaman ayırmış.
bu kulaklar fazla duyacak demiş; çoktan rahatsız olacak ve en duyulmayını işitecek.
bu burun, bir kokladığını bir daha asla unutmayacak. en derin anlarla ilişkisi olmasına gerek yok, aradan onlarca sene geçse bile, İstanbul'da içilmiş çorbanın içindeki bir baharatı, dünyanın başka bir ucunda, sokaktaki kadının parfümünün içinden seçecek.
gözü, görmüş olduğu saçın tonunu, bir gün kazandibinin tam yanmamış köşelerindeki renkle aynı olduğunu bilecek, hem de hiç şaşırmadan. kalabalığın içindeki en küçük detayı bilecek ve bunu hep takdir edecek.
bir dedektör gibi havadaki gerginliği, gelen tehlikeyi, daha oluşmamış sevinci, yoldaki üzüntüleri hissedecek.
kimi zaman dile getiremese de, anlamdırılamayan huzursuzluklar ve yüzündeki kanat çırpmalar olacak delaleti.
ateşe yaklaştırılan tek bir saç teli hassaslığında olacak;
açıkça beyanına gerek olmadan, mimiklere vuran en ufak bir sevgi eksikliği -başınıza gelmiş veya gelmemiş en büyük acınız kadar yıpratacak onu
sevginin olmadığı her yerde solacak
ve sevgiyle yapılmış en küçük bir özveri bile, çoğunu tatmin etmeyen en büyük verişlerden daha mutlu edecek.
filiz verecek, çiçek açacak elleri

annesinin de ona ileride diyeceği gibi;
"Dünyada bu kadar güçlü sevgi ve nefretle yaşayamazsın ki"
evet belki yaşayamayacak bu fazla hisseden kalbiyle herkes gibi
ona her şey zor olacak
bazen cehennem gibi
ama takdir etmeyi bildiği için tüm güzellikleri
hem de cenneti olacak
anlaşılamayıp, yersiz bulunsa da tüm sevinçleri

ödülünde cezasını bulacak
ve cezası da ödülü olacak

meydan muharebesi

2011-02-03T02:33:00.003+02:00

baktı bunca zamandır karar verilemiyor, göz göre göre hakkı yeniliyor
paçalarını sıvayıp, kılıcını kınından çekip, kendi işini kendi halletmeye karar vermiş
izin istemeden, çekil kenara demeden
pervasızca ve yok sayarak
burasına gelmiş belli

gözle görünmez, kulakla duyulmaz, elle tutulmaz olan çok sinsi
biliyor ki idarecisine hitap ediyor,
HİSSEDİLİYOR
bunca zamandır pohpohlanmaktan, güveni yerinde, en keskin kılıcını almamış bile yanına

diğeri ise hırslı, azimse en alasından
yok görülmüş zira bunca zamandır, her yaptığı batmış göze
ama varım diyor, eksiklikse hissettiğin, harcı bende, gel kapayalım
buradayım madden, istediğin bu değil mi

dövüş kıyasıya değil,
biri şımarık, laf olsun diye sallıyor kılıcını, guardını almamış bilerek
çünkü en ufak sıyrığı, büyük bir sevgiyle sarılacak

diğeri ise sevimsiz, üvey evlat
fakat azmi, insanı hak bilir olmaya zorluyor
geceleri uyku kaçıracak cinsten

sevilmemenin hırsıyla dürtüyor kılıcının keskin ucuyla, diğerini
bir gözü bende
eğer görürse kılıcını gönülsüzce sallayan şımarığa hâlâ şefkatle baktığımı
bu sefer acımadan sokacak en derinine düşmanının

bense içimden hâlâ taraf tutmaktan başka hiçbir şey yapmıyorum

o zaman hoşgeldin

2010-12-11T00:04:00.005+02:00

şu ana kadar hiç anlaştığımız olmamıştı, kendinden ödün verdiği günler haricinde.
habersiz geliyor, hiç davetsiz. kimse de sevmiyor onu.
camı açıp kızdım ben de, çok çirkinsin dedim. çok çirkin ve kapalı.
senin yüzünden gönlümce yürüyemiyorum, hep kısıtlıyorsun bizi. doğa bile sevmiyor ki seni, sen gelince çirkinleşip, kapatıyor kendini.
gidip babama dert yandım ben de.
utanmadan yanabildiğim bir dert varken elimde, kaçırmak istemedim bu fırsatı.
kış olmasaydı, bahar geldiğinde nasıl mutlu olacaktın dedi?
hep yeni şeyler söyler ama bu sefer tekrarladı o da kendini, klişeyi.
duygularını keşfedememiş, ne istediğini bilmeyen genç bir erkek çocuğu değilim ben dedim.
sevdiğimi hep yanımda isterim, var diye sıkılmam, az gelsin istemem. bana az geldiği için değil, sevdiğim için değerlidir. sevdiğim için severim ben baharı. ve ne kadar varsa o kadar memnun olurum varlığından.
memnuniyetsizliğim iyice arttı; hem kışa hem de az olanı yücelten bu anlayışa karşı.
dışarıda hiç yüzüne bakmadım, estikçe suratıma, çevirdim yüzümü ondan.
boynumdan girdi içime, montumun altından, iyice sarındım.
istenmiyorsun işte burada, hadi git, demenin bir yolu değil miydi yüz çevirmek?
ben böyle yaptıkça, o daha çok sırnaştı.
o sırnaştıkça ben kızdım.
ben kızdıkça o geldi.

eve geldim, sıcağa.
oturdum, kabaca bir parmak hesabıyla daha en az 3 ay beraber olduğumuzu fark ettim.
ve tabii yıllar boyu gelmeye devam edecekti.
onu sevmeye yol aramıyordum aslında ama birden merhamet doldu içime.
sevmemek kötü.
gelene yüz çevirmek.
eminim o da üzülüyordur dedim, her geldiğinde onca küfürle bile karşılanmamak, sıkı sıkıya örtmek kapıyı, bacayı, göğsünü.
bu kadar istememek kötü.
sevmeye karar vermedim, seviverdim birden.
sevilmeyenlerin hırçın mutsuzluğu, mutsuz hırçınlığı azalsın istedim üstünden.
seni sevmeye başlıyorum ama sakın feragat etmesen keşke soğukluğundan diye geçirirken ben içimden, o da kendini sevdirmek için daha ılık olacağına dair hiç söz vermedi.

"Hep düşünüyorum: 'Acaba cehennem nedir?' ve iddia ediyorum, cehennem sevememekten ötürü acı çekmektir."

Kendime not

2010-12-01T11:38:00.000+02:00

"Bırak canım, o şüpheleriyle, inatlarıyla övünsün dursun... Hayat yürüyor. Bir gün kervanın dışında kalınca anlar! Bu dünyada yeni diye bir şey var! Onu inkâr edenin vay hâline! Zorla değiştiremeyiz ya! Sağduyusu kendine mübarek olsun! Biz canlı hayatın peşindeyiz!"

Ahmet Hamdi Tanpınar

2010-11-08T23:30:00.000+02:00

"Doğru zaman kaçırılmışsa, diye düşündüm, eğer insan bir şeyi kendinden bunca zaman esirgemişse; bir şey ondan bunca zaman esirgenmişse eğer, büyük bir güçle başlasa ve coşkuyla desteklense bile, artık çok geç kalınmış demektir. Yoksa 'çok geç' kalınmaz mı hiçbir zaman; yalnızca 'geç' mi kalınır ve 'geç' olması, her şeye karşın 'hiç' olmamasından daha mı iyidir? Bilemiyorum."

Bernhard Schlink

demokrasi varsa şayet

2010-11-06T22:27:00.001+02:00

herkes kendi atıyla gelir, dedi ve o iki atı bir arabaya sürmekse niyet, iki sürücüye yok hiç gerek.
böyle işlemez zaten bu iş

en iyi süreni bilmeli ve yaslanmalı arkasına, keyfini çıkarmak için yolculuğun. hazır varken bu işin ehli, gönüllü teslim etmeli;
atını, dizginini

kat kendininkine,
sür atımı
adil bir kralsan eğer
ve inanırsam buna
hem de kulağımla
cumhuriyet diye tutturmak
yeniyetme bir inattır

mizaç meselesi

2010-08-27T21:27:00.004+03:00

küçükken unutmuşlar beni,
bulmak için aramışlar mı bilmiyorum, yoksa memnuniyet mi duymuşlar kaybolmamdan ya da beni aslında kendileri bırakıp da buna kaybolma süsü mü vermişler? tek bildiğim, onların yanına kendi kendime dönmüş olmam.
o gün bugün kendiliğinden gelişen-kimsenin suçu değilmiş gibi görünen tüm olumsuzluklardan, kendime pay biçer, bir yandan gitmeyi düşünürken bir yandan kendimi çivilerim olduğum yere, isteseler de gidememek için. ve çivilerken, gitmem gerektiğini bilir, tahtalarını tırnaklarıma oyar, kendimden bir iz bırakırım, orada olmadığımda gözleri takıldıkça, belli belirsiz akıllarından geçmek için.
yitip, unutulmamak için dimağlarda, hep kendimden bir şeyler vermek için tüm çabam.
ben unutmam kimseyi ama o kimseler de benim gibi mi bilmem.

Artık alınacak bir şeyim kalmasın diye gerekenden fazlasını verdim.

artı sonsuz

2010-07-26T23:57:00.001+03:00

korkacak hiçbir şey yok
sevginin son bir noktası varsa, ben, o son gün, hep o sonda kalacağım.
yok eğer yoksa
o zaman daha güzel..
her gün daha çok
her gün daha da çok

zaman yanında su gibi
zaman aynı zamanda sonsuz

2010-07-20T15:12:00.003+03:00

ve iddia ediyorum, bir kadın için en acı şey;
aklı ve gönlü bir yerdeyken,
vücudunun bambaşka bir yerde olup, kendini o başka yeri sevmeye zorlamasıdır.

kesik kuyruklu kediler en yakın arkadaşlarım

2010-07-20T12:52:00.001+03:00

daha dallarım çıkıp sertleşmemişti o zamanlar. hiçbir zaman toprak, sana bizim verdiğimizi veremeyecek, dediler. topraklarının zenginliğinden hiç şüphem yoktu ama ben başka yerlerde, tam da istediğim gibi tutunacağımı düşünüyordum. ve kalkıp gittim oradan, sökülmem pek zor olmadı, aceleci ve hoyrattım. kimi parçamı bıraktım orada, daha güzellerinin, daha güçlü ve sağlıklılarının filiz vereceğini, başka köklerle bir olacağını düşünüyordum. inanıyordum.
kimi yerde bir gün kiminde yıllarca durdum.
kimi yerde tutunamadım, kiminden zorla söküp gönderdiler.
kendi isteğimle gittiklerime değil ama gitmek zorunda kalırken, bıraktıklarıma yandım hep.

izin vermiyorlar, yanlarına yaklaşmama, ihtiyacım olan topraklarda kök salmama,
buyur edenler ise çorak ve verimsiz
bazen eğip dallarımı, yanaşıyorum istenmediğim topraklara,
her saniyem tereddüt, misafir gibi yaşamayı istemiyorum oralarda
kendimi bırakıp, büyümekten de korkuyorum,
gönderirler zorla diye.
çıktım şimdilerde ormandan,
şehir merkezinde gönüllü bir yol kenarı ağacıyım.
yalnız değil ama tek başına
her yanım, en sevmediğim betonlarla kaplı, istesem de salamıyorum pek uzaklara köklerimi,
gelip geçenlere bakıyorum,
uzaktaki ağaçları düşünüyorum bazen.
hırçın çocuklar,
mutsuz erkekler gelip geçerken, koparıyorlar yapraklarımı, bunu neden yaptıklarını bile bilmeden.

2010-07-18T22:18:00.000+03:00

ben, en çok onu sevdim, bir de muzlu rulo pastanın kenarındaki kuru pandispanyayı.

içim doğu dışım batı

2010-07-18T15:56:00.003+03:00

Kendi özünü bilmeyen, bunu kötü bir şey sanıp onu anlamadan yüz çeviren o küçük Batı manyaklarına ne çok acıyorum bilseniz.
Doğu'nun doluluğu, ruhani tarafı ve Batı'nın aydınlanmışlığını al, yoğur bir kapta ve işte karşında yüreği hissetmekten ısınmış, seven ama kendine olduğu kadar başkalarına da hassas, düşünen bireyler... Ah keşke bunlarla dolu olsa tüm yeryüzü...
Evet, Batı'nın dakik trenlerini, gelişmiş metro ağlarını, etrafını taciz etmeyen insanlarını, seküler yapısını, düzenini seviyorum, çoğu zaman üzerinde durduğum bu toprakları bırakıp oralara gitme planları da yapıyorum ama biliyorum ki ister Alaska'ya gideyim, ister yabancılaşmaktan buz tutan Oslo'ya, yüreğim buralı, yüreğim Fuzulî ile aynı dili konuşuyor:

Hayal ile tesellidir gönül meyl-i visal etmez
Gönülden taşra bir yar olduğun aşık hayal etmez

Ve dilim bazen Zeki Müren mırıldanıyor: Söyleyemem derdimi kimseye, derman olmasın diye

Derdine çare bulunmasından korkan insanların torunlarıyız...

zaman eksi an

2010-07-14T00:24:00.004+03:00

insan her gün yeni bir şey öğreniyor.
kahve, hayatımın kilit kelimelerinden
pişirilip, fincana konmuş kahve, yudumlanmak üzere fincan bekliyor.
Beklemekten üstü hafif buğulanmış.
Kulbundan tutup fincanın ağzıma doğru getirdiğimde şaşa kalıp,kokunun bilindikliğini fark ettim.
Çok iyi biliyorum ben bunu, bilemediğim bir yerden.
iki yudum arası belli bir zaman vardır.yuttuğun yudumu hissetme, keyfini yaşama ve etkisi geçtiğinde, vardığında midene, bir diğerine yeltenme,
yaklaşık 30 saniye
sırası geldiğinde ikinci yudumun,bulamadım aradığımı.
işin sırrı ilk kokudaymış.
kahve kotamın bugünlük dolmuş olmasına rağmen,
kandırabilirsem kendimi,
görmemesini sağlayabilirsem içtiğimiyatmadan tekrar istiyorum.

bir burun çekişi kadar kısa.
dolu.

Anladım nedenini.
Sonra anlamsız geldi, bütün eski içişler.

Gene gülümsedim arkama yaslanıp hınzırlığına,
tüm evrenle kurduğu bu işbirliğine,
kokusunu, tadını ödünç verip tüm dünyayabana her yerde kendini hatırlatmasına
bu sefer biraz burkuldu içim
hayatta en sevdiğim zaman aralığı bu küçük anlar ama
tüm zamandan bunları çıkardığımda koskoca bir boşluk kalıyor,işte tam böyle

harika bir devr-i daim

2010-07-12T13:47:00.004+03:00

Burada yalnız doğruluk var, bu yüzden de doğru değil...

Öyle birini tanıyorum ki, ona ne sorarsanız sorun her şeye verecek "mantıklı" bir cevabı var. Söyledikleri doğru mu doğru ama ortada bir yanlışlık var.
Kendimi savunamıyorum karşısında, tek diyebildiğim, bu işlerin bu kadar basit olmadığını hissetmem.
Hissetmek mi? Ona göre o da kimyasal, x hormonu gelip kaslarımıza yapışıyor ve o anda adrenalin...
Bir dakika demek istiyorum. Dur orada.
Sen erkeksin, hiç kadın olmadın ve bunun ne olduğunu bilemezsin.
Aynı anda 40 tilki dolaşır kafamızda ve kırkının da kuyruğu değmez birbirine. Her türlü problemi ve daha problem haline gelmemiş durumları, iyileri, kötüleri, değerlendirip, çözüm bulacak şekilde dizayn edilmişiz biz. Bu iş bu kadar kolay olsaydı, biz zaten alt edebilirdik.
Hissi dünyayı görmezden gelmek, sayfanın okuyamadığın yarısını, kim bilir belki daha da fazlasını kapatıp, yok saymak değil mi? Sadece anlayabildiğin kısmı var saymak? Onu doğru bilmek? Ama gelin görün ki, ben kendi kısmımı pek anlatamıyorum.
İstemek demek istiyorum, istemek safi kadına özgü bir olgudur.
Sevdiğin adamı istemekle, o tezgahtarlara tam anlatamadığın, hayali çerçeveleri olan ayakkabıyı istemenin, o ikisini de bulamadığında gelen yıkımın tamamen aynı olduklarını; kadın olmanın zaferler ve yenilgilerden oluştuğunu, her ulaşamadığımızda kendimizi yerlerde hissetsek de, bunun kadınlığa ait bir his olduğunu bildiğimizden, tadına vara vara yaşadığımızı söylemek istiyorum.
Pür heyecanız biz, saf duygu, bunlar beraber pompalanıyor parmak uçlarımıza, tek tek her hücreyi dolaşıp, yeniden kalbimize... Harika bir devr-i daim bu.
Ve bu işin kimya-fizik-biyolojiyle yakından uzaktan ilgisi yok.
Tıbbın daha keşfedemediği minicik bir organ var göğüs kafesimizde.
En çok nereni beğeniyor deseler, işte oramı derim.
En çok oramı beğeniyorum ve pozitif bilimlere burun kıvırıyorum.

hangisi haklı?

2010-07-05T00:08:00.008+03:00

Balzac mı?

Çocuklarımı sizin kadar sevmedim, çünkü her büyük sevgi, borçlu olduğumuz öbür sevgilerden çalınır, onların zararına olmak üzere büyür.

Márquez mi?

Florentino Ariza, daha önce birkaç kez başına gelen ama bilincine varmadığı bir şey öğrendi ondan; insanın, tümü için de aynı acıyı çekerek, hiçbirine ihanet etmeksizin birkaç kişiye birden aşık olabileceğini.

Yazısı peşinden geldi.

Bir yanım çok bencil,
fakat gönlüm geniş.
Tam yılını hatırlamıyorum ama 14-16 yaşlarımdaydım sanırım. Benim canım arkadaşlarımdan biri,biyoloji amfisinde yanımda oturuken, Franny dedi, sen ne güzel seviyorsun. Birini seviyorsun, sonra ona olan sevgin hiç azalmadan, üzerine başka birini de seviyorsun. Bu harika bir şey olsa gerek, ben hep, sadece tek bir kişi sevebiliyorum. Küçüktüm daha, sevme yetimi kurcalamamış, derinine inip, kendimi yoklamamıştım ama gözlerim parladı. Taa o zamanlardan, sevmeyi seviyordum.
Ben biliyorum ki, x'e olan sevgim, y'ye olanı hiç azaltmıyor, hepsini ayrı yerlerde, aynı anda, doyura doyura sevebiliyorum. Hepsi birbirinden farklı, hepsi ayrı güzel, hepsi ayrı zor...
Ben Márquez'im.

Sevme işinde etkenden edilgene geçtiğimde ise dostum Balzac oluyor. Bir erkeğin ilgisini bölüşmek akıl almaz, kabul edilemez ve imkansız... Kimse beni aksine inandıramaz.
İnat değil bu, keşke inansam.
Ama bildiğim erkek sevgisi bu değil.
Benim bildiğim babamınki,
ve hepsinin onun suçu olduğu.
Bu kadar çok sevilmek; Franny eğer çorapla yatmışsa, ayakları ısınmıştır, elektriğini atamaz, kabus görür ve derin uyuyamaz diye dertlenip, gecenin köründe uykusundan kalkan baba.. Herkesin beni böyle sevmesini bekliyorum,
senin gibi uykumdan kaldırıp, susadın mı diye sormalarını
BEN HİÇ SU İÇMEM! diye bağırıyorum ortalarda, belki biri "iç" der diye.

2010-07-01T18:27:00.000+03:00

kanaması sadece kendi yanında duran yaralar açıyor

bunun atasözü bile var

2010-06-12T02:08:00.005+03:00

"şey"lerin aslında üzücü olmadığı halde, oradan bakınca üzücü gibi görünmesini sevmiyorum.
bu da onlardan biri.
daha çok yaz aylarında oluyor
ya ince ve açık kıyafetlerden ya da kışın üşümek ve ıslanmış olmaya odaklanmış insanların birbirlerine bakacak halleri olmadığından.
ve daha çok otobüslerin dörtlü koltuğunda...

kimi pervasızca bakıyor
kimi incitmemeye çalışarak
kimi arsız bir merakla
kimi kendi başına da gelir mi diye korkarak
çoğu gözüyle soruyor
çok nadiri ağzıyla

genç kızlar, beni erkeklerin böyle beğenip beğenmediğini düşünüyor,
erkekler böyle bir kızı beğenip beğenemeyeceğini
bedenleri büyüyüp, ruhları noksan kalmışlar burun kıvırıyor,
bu yolda biraz adım atmışlar merakla karışık bir sevgi duyuyor

en cesuru dokunmak istedi. çekingen parmaklarını gezdirmesine yardımcı oldum üzerinde. önce ürktü ve hemen ardından alışıp, sunturlu bir küfür savurdu, müsebbibi olduğunu sandığına
yook dedim, hayır. bu işte yapan kadar yaptıranın da payı var, ondan az değilse. suçu başkasına atmak, sevmediklerim listesinde baştan 14. sırada gelir.

tanıdıkları doktorlardan bahsediyorlar bazen,
artık tıp ilerlemiş, hele de bu basit bir ameliyatlık işmiş
hemen alırlarmış
çok da varmış hani, bazısı epey derinmiş
elimi koyuyorum ona,
o, en derin dediğine
pek de hatırlamadığımı söylediğimde, küçümser bir ağız bükmeyle pek de inanmadıklarını göstermekten çekinmiyorlar
ama ben gerçekten pek de hatırlamıyorum.
tek bildiğim;
ağzımın kenarında gülme çizgilerinden aslında hiçbir farkı olmayışları
hatta daha ben, daha yaşanmış onlar
biraz bacağımda, elimde birazı parmak aramda
bazıları çiğdi hâlâ, en çok sol göğsümden acıtacağını sanıp, en büyüğünü oraya attı

kaza mı diyorlar
hayır diyorum, değil
acımıyor mu diyorlar
hayır diyorum, artık değil.

fakat,
uykuya en güzel yüzüstü dalardım,
unutup döndüğümde
işte o zaman ya da
sadece o zaman
batıyor biraz.

"idealar dünyası"

2010-06-11T00:50:00.000+03:00

benim yerim sizin yanınız değil,
yerim tek başıma çekildiğim köşeler de değil.
gözümün açık, ayaklarımın üzerinde olduğum zamanlar da değil benim zamanlarım,
ya da baygın bir uyku.

en rahat pozisyonu bulduğumda, uyku pazarlığında vücudumu dize getirmenin eşiğindeyken, bambaşka bir diyarın kapıları aralanır bana. gözlerim görmesi gerektiği gibi, sadece olacakları değil, olmayacakları da görür; sinirlerim yay gibi gerili, dolu dolu hisseder
ve ben o zaman bilirim tüm yapmam gerekenleri ve onları bir bir nasıl yapmayacağımı,
üzüleceğimi ama pişman olmayacağımı
kimseye demem ama bilirim, o bile bilemezken (bilmezken nasıl söylesin bana da)beni ne tür bir sevgiyle, ne derinlikte sevdiğini, neyi neden söylediğini bilirim, o bile ağzından çıkanları rastgele sayarken, ben bilirim hangi eski anılara bulanarak, hangi sinir uçlarından süzülerek, diline düştüğünü,
o yüzdendir pek aldırmamam gözümün açık, ayaklarımın üzerinde olduğum zamanlara..
siz şaşıradurun yaptıklarıma ve tüm yapmadıklarıma
ben hepsinin özünün en âlâsını iliklerimde hissederim orada.

...günlerden güz, mevsim sepya
bir tüy kalemle yazılmış bekler
bir hayat daha olmalı der gibi
kahverengi tonlarda uykularda...

asma köprü

2010-05-30T14:18:00.001+03:00

bir şeyi sevdiğinizi söyleyip, ondan kaçmanızı anlamıyorum. madem gerçekten sevmiyorsunuz onu, kelimelerin anlamlarının yitmesine sebep olmayın. başka bir fiil kullanın yerine, zarflarla süsleyin ya da.
bazen seviyorum deyin, şu şu şartlarda seviyorum...
güneşi çok seviyorum demeyin.
sevmiyorsunuz çünkü.
ben seviyorum fakat. en kızgın halinde gidip tam alnına kuruluyorum.
kestaneyi de sevmiyorsunuz. kurallara bağlayıp, akşam yemeğinden sonra çerez niyetine yenmez illa. gece boyu öyle canım çeker ki benim, sabah kalkıp, kahvaltıda yerim.
canım bunu yapmak istiyor deyip, olanca rahatlığınızla yerinizde durmayın lütfen. benim canım 3. aynı renkte allık almak istediğinde, sus toplamış ayaklarımı hiçe sayıp, cebimdeki son parayı vererek gider alırım. sürmem hemen ama çantamda olduğunu bilmek bile yeter kendimi iyi hissetmeme.
bu eteği bulduğuma sevindim hiç demeyin. sevdiğim bir kıyafetin mutluluğu uykumu böler. gözümü açıp sorarım kendime, ben neden böyle mutluydum derim, aldığım güzel şey gelir aklıma, gülerek uyumaya devam ederim.
umarsızca, mesajlarınızın, maillerinizin sonuna öpüyorum yazmayın, canınız gerçekten öpmek istemediğinde.
ya da yapın. daha çok yapın.
aramızdaki uçurumu daha çok derinleştirin ki hiç yaklaşamayalım birbirimize.
ben sizi pek sevmiyorum zira.

transplantasyon

2010-05-26T16:28:00.004+03:00

sadece bu aralar, kağıda dokunmaktan hoşlanmadığım için gittim yanına. dinlemek isteyip istemediğini sormadan, anlatmaya başladım. baktım karşı koymuyor, devam ettim. canımı sıkan kaldırım taşlarından, varlıklarıyla bile gözlerimi dolduran küçük kuşlara olan sevgimden bahsettim. havuçtan burnu yere düşene kadar hiç fark etmemiştim, sonra iyice suya dönmeye başladı. ben devam ettim anlatmaya. aklımdaki son hikayemi bitirdiğimde, her şey su olmuştu ve ben küçük göletin içindeki kalbi görünce, ne hissedeceğimi bilemeden, alıp elime, doğrudan hastaneye koştum.
vardığımda, koridorda her zamanki surat ifadesiyle oturur buldum onu. dünya yansa umrunda değil, üzüntülü, sevinçli her hikayeye umarsız yaklaşan duruşuyla, etrafına bakıyordu. etrafına bile bakmıyordu belki de, sadece gözleri açık olduğu için, bakar gibi duruyordu. o görmedi beni. doktorların bulunduğu odanın kapısında yeniden düşündüm; onca kitabı, onca müziği nasıl sevmiş o halde?
içeri girdiğimde, doktorlar, ellerindeki röntgenin mahut boşluğundan bahsediyorlar ve inanamıyorlardı. ilk defa görmüşler, kaburganın ortasındaki boşluğu...
buldum, dedim. şansı varmış ki, bunca yıldır karın içinde bozulmadan durmuş.
hemen, dediler. daha fazla vakit harcamadan yerine takalım.
Salinger geldi hemen aklıma;

Sürekli kalple ya da bedenle ilgili küçük edimlerde bulunup sonra da bunların karşı-edimlerini beklemek tümüyle iğrenç bir şey. Eğer yolda yürürken A’nın şapkası başından uçarsa, B’nin tatlı görevi bu şapkayı alıp A’ya vermek ve bunu yaparken de A’nın suratında müteşekkir bir ifade olup olmadığına kesinlikle bakmamaktır, bundan fena halde eminim!

arkama bile bakmadan çıktım hastaneden.
sevinmek de değil ama memnuniyetti hissettiğim.

kronolojik sırayla

2010-05-19T22:25:00.003+03:00

Emin olun, Kristof Kolomb, Amerika'yı keşfinden sonra değil, keşfederken mutluydu. İnanın ki mutluluğun doruğu, Yeni Dünya'nın keşfinden üç gün önce, isyan eden mürettebatın umutsuzluk içinde gemiyi geriye, Avrupa'ya çevirmek istedikleri zamandı! Ama mesele Yeni Dünya'da değil, yerin dibine batsın o! Kristof Kolomb aşağı yukarı onu görmeden, ne keşfettiğini de tam bilemeden ölmüştü. Mesele, hayatta; sadece hayatta... Dava, keşfin kendisi değil, keşfedebilmek gücünde...

Dostoyevski

Kalbini bilen, onun en ince zevklerini çözümleyip değerlendiren bir kimse elbette ki benim şu görüşüme katılacaktır: "Bütün istekler yerine geldikten sonra aşkın korkunç yıkımı başlar."

Karamzin

İnsan, peşinde koştuğu hedefe varsın veya varmasın, her iki halde de duyduğu hayal kırılışının tadı hemen hemen aynıdır.

Istrati

Ah, ne yazık ki umutların yerine gelmesini beklemek, bunlara sahip olmaktan çok daha zevkliymiş!

Brontë

Şehvetin bütün sisi, dumanı uçup gidince, geriye bu korkunç berraklıktan başka bir şey kalmamıştı işte.

Nabokov

Fakat ben artık bahsi geçen heyecanla çalkalanmak değil, tam da o bittikten sonraki duruluğun içine uzanmak istiyorum.

basite kanmam

2010-05-10T14:14:00.003+03:00

herkes sıkıntımı çok kitap okumama bağlıyor. kitapları ciddiye almama. kitapları yaşamak istememe, yaşayamayınca üzülmeme. artık büyüdüm ve iki yüzlü davranıyorum, ulu orta savunmuyorum onları, kitaplardaki romantiklikten sıyrıldığımı söylüyorum sırf üzerime gelmesinler diye. ama ortada yanlış bir şey varsa bence onların az hisseden kalpleridir. ben kitaplardan öğrendim, biri sustuğunda, bunun her zaman söyleyecek lafı olmadığından ötürü olmadığı. bazen doludur içi, senin beklediğin tüm güzel şeylerle ama kendine saklamayı yeğ tutar, bazen de olanca garipliğiyle tersini haykırır ama daha bugün öğrendim, Dostoyevski, sadece budalalar, yazılanları olduğu gibi kabul eder diyor, sadece onlar inceliğini kavrayamaz.
Aglea'nın Mışkin'i evlerine gelmekten men etmesi, sandığınız gibi değil,
değil,
sevmediğinden değil.

hayırlara kanmıyorum ben de.
eğip büküyorum harfleri, güzel bir evet çıkıyor. fazla harfi, cebime atıyorum,
zira bazen hiç konuşmuyorlar,
o harfleri, o zamanlara saklıyorum.

özümseyin

2010-05-07T16:02:00.004+03:00

Neden olmuyor;

You only lose what you cling to.

A Buddhist principle

Edindin. Sıra kaybetmekten korkmaya geldi;

Hiçbir zaman Fortuna'ya güvenmedim, bana huzur verdiği zamanlarda bile. Bana bahşettiği her şeyi -parayı, mevkiiyi, gücü- öyle bir yere koydum ki, geri almak istediği zaman beni rahatsız etmeden alabilsin. Bütün bu sahip olduğum şeylere belli bir mesafede durdum ki, istediği zaman onları bulundukları yerden rahatça alsın, benden söküp koparmasın.

Seneca

Nedeni mi ne;

Talihin yasası şudur: "O, bizi yüceltir ve yıkar; ve bunu hiç amansız, hiç yasasız ve hiç sebepsiz yapar.

Machiavelli

garipsenme

2010-05-02T18:10:00.001+03:00

"Mutlu görünmüyorsun," dedi. "Mutlu olmaya çalış."
"Benim için hayatın amacı mutluluk değil," dedim.

Orhan Pamuk

Ben hiçbir zaman mutluluğu aramadım. Saadet kime lazım? Ben zevk aradım.

Oscar Wilde

değme keyfimize

2010-04-27T23:13:00.002+03:00

bugün
deniz çarşaftı,
ay dolunay,
deniz ışıklı,
ışık çarşafa örtü.
iki de yastık bulurduk kendimize
ben, bulutları ödünç alırdım, aram iyi onlarla
beni kırmaz, inerlerdi yere
uzanırdık sarayburnu'na doğru.

dün değil
yarın hiç değil,
bugün
burada olman lazımdı

bir kitap beş farklı son

2010-04-17T22:25:00.001+03:00

"Böyle böyle diyordu bana, ben ondan hiçbir şey beklemezken, imtina ederken, ağzımdan çıkanların birer yemine dönüşmesine, o hiç çekinmeden serdi ortalığa en güzel sözlerini. Peki ya şimdi, neden yapmıyor sözlerinin gerektirdiklerini ya da daha korkuncu neden hiçbir şey yapmıyor? Bu devinimsizlik beni mahveden."
Üzülüyorum ondan bunları duyduğuma. Ondan öndeyim, birkaç yol ilerde. Gördüm, düştüm ve kalktım. Çıkardım pembe gözlükleri gözümden ve bir daha düşmeyeyim o gaflete diye, kırıp attım. Ama diyorum içimden söylememeli mi bunları ona, herkes kendi yaşayıp da mı görmeli yoksa?
Bu susmanın en korkunç umursamazlık olduğunu demeli mi ona -demeli mi en güzel baharını harcamasın bir hayırsıza diye?
İkisini de yapamıyorum.
Ağzımın içini ısırıyorum, dilime geleni söylememek için;
Kelimelerden medet umma! Kelimeler, bu acımasız korkakların en büyük silahı.
Dalıp gidiyorum, tutulmamış sözlerin içine. Kendime başka hayatlar çiziyorum, onlarca farklı hayat, tutulmuş sözlere uygun farklı varyasyonlar, o hâlâ sayıklıyor;
"Böyle diyordu ama bana..."

şıpsevdi

2010-04-08T23:59:00.000+03:00

yalnızlık; bir şeyler çalışırken, kaleminin, sayfanın göz alan beyaz boşluklarına, adının yanına koyabileceği bir başka adın olmamasıdır.

göz vs. kulak

2010-04-05T14:12:00.007+03:00

O zaman hiçbir şey anlayamamışım! Onu, sözlerine göre değil de davranışlarına göre değerlendirmem gerekirmiş. Hiç kaçmayacaktım! Zavallı kurnazlıklarının ardındaki sevecenliği sezmeliydim.

Saint-Exupéry

As I grow older, I pay less attention to what men say. I just watch what they do.

Andrew Carnegie

Söz insana düşüncelerini gizlesin diye verilmiştir.

R. P. Malagrida

bu hep böyle miydi?

2010-03-12T00:04:00.002+02:00

bıkkın ve bezmiş geldim eve. nasıl kaybettim? nerede unuttum? sıkıntıdan başım zonkluyor. ne zor bulmuştum onu, hem de hiç aramazken, daha doya doya sahiplenemeden ama kaybettiğine de üzülecek kadar benimsemişken, hevesini almadan, daha sıkılmadan, olacak iş mi, kaybetmek? teskin etmeye çalışıyorum kendimi, dünyanın sonu değil, tamam şimdi biraz üzül ama çok değil, kısa sürede geçsin. sürekli yanma bir şeylere. en azından, elindeyken geçirdiğin güzel anılara sevin. olmaz mı? yitirmişliğin huzursuzluğu bulaşı mı verir bütün her yere?
oyalanmaya çalışmak, sırf bunun için yerine koymak/sevmek, ben bunu yapmaktan hoşlanmıyorum artık ama bu sefer bilerek yapmadım, gözüme takılıverdi odada. kim bilir kaç gündür yüzüne bakmamışım. pırıltısı mı sönmüş, artık sevilmeyen insanlar gibi, matlaşmış mı o da?
alıp, koydum karşıma, evirip çevirdim. çaresizce aradım, sevilesi bir köşesini. mutlaka kalmış olmalı, boşuna göklere çıkarmış olamam bunu eskiden. vardır mutlaka ilgimi cezbedecek, beni oyalayacak hoş bir yanı.ne garip şeymiş bu meğer; zorla sevilecek bir şeyler aramak. bulamazsam çok üzüleceğimi biliyorum, bilmediğim ise zamana, emeğe yanmanın bu kadar acı olduğuymuş.
hayır, bu da yalan.
kaybetmeseydim, o en son aldığımı, parlak renkleri meşgul ediyor olsaydı hâlâ aklımı, varlığıyla, yokluğu yerine. eminim hiç üzülmezdim ne zamana ne emeğe. parıldayan ışığın peşinden koşmak, her zaman kolay, her zaman güzel.
fakat bu solmuş.

hevesim kursağımda,
gözümün görebildiğini, "gözüm görmüyor"
göremediği ise gözümde tütüyor.

ben hiç şüphelenmedim II

2010-03-04T13:28:00.002+02:00

29.08.09~04.03.10

Çünkü Heves, ansızın ve nadiren gelir. nazlı ve uçarı.
bir insanın bir diğerine yapabileceği en büyük kötülüktür;
alıp hevesini tam ortadan ikiye kırmak. elinde kalır iki parça, kolların iki yanda. birleşir mi bunlar diye düşünürsün hâlâ.
istediği budur zaten kıranın. tuzla buz etse çünkü, bilir ümidi keseceğini. ve istemez bunu. garip bir bencilliğe bulanmış. kırmanın zevki ve vicdanının rahatlığının yanında, vazgeçilmiş olmayı istememe..
bu en büyük caniliktir.
Siz siz olun,
elle tutulur ne kırarsanız kırın fakat bu görünmekten bile imtina eden, bu kendi halinde, bu güzel "şey"leri
kırmayın.
tamiri yok.
Ederim diyenlere ise;
asla güvenmeyin demiyorum.
güvenini kaybedersen "insan"a, dünyayla işinin bittiği gündür
hemen güvenmeyin
siz siz olun
sakın
hemen güvenmeyin.

fakat bunlar sadece sizin için geçerli,
benim güvenim ani ve katidir.
lügatımda sevginin tam karşılığıdır, akli kurallara ve mantıkla hesaplanmaz.
kendiliğinden geldiği gibi kimi zaman haber vermeden çeker gider.

hadi çocukluğuma inelim

2010-02-09T23:39:00.001+02:00

Ünlü - Rüya

Orhan Atasoy - Gemiler

çocuk denecek yaşta bu klipleri severdim,
sadece ürkmez, içine zevk katılmış merakla, gözlerim dört açılırdı.
bunlar mı beni garip etti
ben mi gariptim ki bunları sevdim, orası meçhul..

bu işte bir gariplik yok mu?

2010-02-09T18:52:00.006+02:00

hayvandan geldiğimin en çok farkında olduğum zamanlar, göbek deliğimin farkında olduğum zamanlardır.

istediğim kadar boyayayım sertleşmiş keratinlerimi renkten renge.. yanağıma fazladan biraz pembe, göz kapağıma kömür karası bir hat..
özentim onlara değil mi?
yoksa ne diye leoparın desenini üzerimde isteyeyim?
aklım varmış onlardan fazla, kim demiş bunu
onlar doğuştan güzel, hallerinden memnun ve kendilerinden emin
ben sırf güzel buluyor diye balık pulu deseni giymek isteyen bir saka görmedim daha hiç.

göbek deliğimin farkında olduğum zamanlar ise kendimi en çok doğaya ait hissettiğim zamanlardır
yoksa çoğunlukla asfaltın, asansörün, fotoselli lambanın içinde kaybolurum.

ve özünden hayvan olduğunu unutmuş, kendini "şehirli" addeden bir kadının timsah derisinden topuklu ayakkabıların tıkırtısı, gökdelenin koridorunda yankılanıyor.
görse yılanı korkar
görse
hiç düşünmeden kendi derisiyle yapıldığını ayakkabının, ezer başını, başka bir hayvanın kalın derisinden yapılmış kösele tabanıyla.

itirazı olan?

2010-02-04T22:24:00.002+02:00

değil kullandıkları kelimelere, ünlemlerine dahi tahammül edemediğim o izdivaç programlarında sürekli bahsi geçen "elektrik alma/alamama" tabirine bir türlü kızamamamın nedeni sonunda açıklığa kavuştu; modern insan her ne kadar burun kıvırsa da ilkelliğe, bazen candan gelir ona, muzunu güzelce soyan bir şempanzeyi seyreder gibi, gülümsemeyle aydınlanır yüzü.

Biz de insan soyu olarak elektrikli aletlerden geliyoruz.
kimimiz klima kavminden, kimimiz davlumbaz,
çalışmak, ışık saçmak, işe yaramak, nefes almak, ayakta durmak için fişlerimizin, prizlere ihtiyacı var. onların tabiriyle "elektriğe".
dolanmazsa kablolarımızda elektrik, beynimizden kalbimize akmazsa, anlamsızlaşır, yabancılaşırız.
fonksiyon kaybına uğrar tüm parçalarımız.
vida yerlerimiz paslanır, bozuluruz.
ve bizim oralarda bozulan buzdolaplarını ayakkabılık,
televizyonları da sehpa yaparlar.
kimine göre evrimleşmek de olsa bu;
kablosuz bir masa, elektriğe ihtiyacı olmayan bir gümüşlük olmaya hiç niyetim yok,

bir an düşünsenize, herkesin voltajının şehir şebekesi gibi aynı, fişler-prizler fabrikasyon, tek tip olduğunu.

neo-kablolar olan damarlarımda dolanan bu akımla güzel olan ben buna çok üzülebilirdim.

her şeyin bir sırası var

2010-01-20T22:18:00.002+02:00

ismim hiç bu kadar anlamsızlaşmamıştı yabancı bir ağızda.
"bu" yabancı ağızda.

o olsa;
anlatırdı, hiç bilmiyormuşum gibi
ve dinlerdi;
hiç bilmiyormuş gibi.

yanında fazladan kaldığım her dakikayı ondan hoşlanmama bağladı, bu yüzdendir insanlara hep salık verişim;
ne olur -lütfen
kendinizden bu kadar emin olmayın.
bana göre hava hoş ama aldanan hep siz olursunuz.
yanınızda, gözlerinizin içine gülen kız,
aslında bakıp, gülümsediği her yeriniz, ona başkasını hatırlatıp, içinden
yüzlerce, binlerce kez yerinizde başkasının olmasını diliyor olabilir.

bakarken yüzüne, sevilesi bir yer bulmaya çalışarak, tatlı suratı geldi gözümün önüne ama ben bu çirkinliğe biraz daha katlanmak istedim.
sırf, buradan ayrıldığımda
onu biraz daha sevgiyle anabilmek için.
Haberi yok
"başkaları"nın yanına bile onun için gittiğimden

bir gün ona bunu anlatacağım
ama önce kavuşmamız lazım.

kum torbası

2010-01-19T22:38:00.002+02:00

incinmeye gönüllü-
incinmekten çekinmediğim için

habire vuruyor

danışıklı dövüş bu.

devam et çünkü biz bilerek doğanlardanız

2010-01-14T16:38:00.002+02:00

hemen duymuş, aşka inanmadığıma dair söylediklerimi...

kızmadı o, kızmaz hiç.
geldi, kıvrıldı koltuğun kenarına, biraz hayal kırıklığına uğramış -çok değil.
ağzımı aramaya gelmiş, belli.
dilinin ucunda birikmiş diyecekleri, nereden başlasa, nasıl sorsa bilemiyor, elindekilerle oynuyor.
geldi haberin dedi.
ses çıkarmadım.

kızamam sana ama neden dedi -neden vazgeçtin inanmaktan. sen buydun oysa.

vazçgeçmedim dedim, sadece sorguluyorum kendimi. yok demiyorum, öyle bir şey yok --diyemem. sadece kendimi yokluyorum. sabahları pişman olduğuma göre -istemediğime göre kimi zaman, gitse, sevmese beni, başkasıyla gülmeyi tercih etse, onla anlatmak istese hikayelerini -üzülmeyeceğimi hissediyorum.
omzumu silkip, arkamı döneceğimi..

gözümde görünce, daha her şeyin bitmemiş olduğunu, gülümseyiverdi. yılgınlıktan bunların hepsi dedi, kıştan.. olur bazen, geçer ama, söz -söz bu sene baharı çok erken getireceğim. en mutlusu, en ılığı olacak, şu ana kadar yaşadıklarının.. ama lütfen sen vazgeçme.

devam et.

anlaşmak için fazla konuşmamıza gerek yok, biz birbirimizi iyi tanıyoruz.
zımni bir anlaşmaya delaletti sessizliğimiz. ikimiz de bildik bunu.
zorlamadı kimse kimseyi.
zaten akşam çökmek üzereydi,
elimle tarttım boşluğumu, çoktan dolmaya başlamış..

hafifçe sarılıp, öptü yanağımdan;
sen böyle daha güzelsin, dedi
bırak inanmayanlar, inanmadıklarıyla kalsın.
bilmiyorlar zira ve biz onlara bilmediklerini öğretemeyiz.
insan ancak bildiğini hatırlar.

hangisi benim?

2010-01-14T13:37:00.005+02:00

günü bitirmek için yatağa girdiğim an, en cesur benim.
pür aşk, safi cesaret... atıp tutuyorum, ağlıyorum yşanmamış üzüntülere, mutluluktan kalbim etimi yırtıp taşacak gibi atıyor...
en akıl almaz rüyaları görüyorum.
çok özlüyorum kimini, kiminden aklın tahayyül edemeyeceği derecede nefret ediyorum.

çok değil aradan sadece birkaç saat geçiyor
ve gözümü açtığım an, o ilk saniye..
değil yaptıklarımdan -bundan herkes pişmanlık duyar. düşünebildiklerime bile inanamıyorum, hasta beynime korkulu gözlerle bakıyorum. bu ben olamam diyorum, çünkü ben kalp, değil akılım.
sevmiyorum kimseyi ve nefret etmiyorum kimseden. içim duru ve dingin...

ama nedir peki bu -gün içinde içime dolan?
öğlene kadar, sabahki fikirlerimden soğuyup, akşam olduğunda çoktan yumuşamış oluyorum. buzlarım eriyor, içim ısınıyor.
ve tekrar gece olduğunda, bir duygu topu, dokunduğu yerde kül bile bırakmayan bir top ateş oluyor
fikrim..
ve günlerim hangisinin ben olduğumu merak etmekle geçiyor.
o muyum ben?
yoksa bu mu?
ikisi birden olamaz insan...
olsam olsam hiçbiriyimdir.

pizzadan bile çok

2009-12-26T01:43:00.001+02:00

en çok yemeği sevdiğiniz şeyi tutun aklınızda.
ve bundan çatlarcasına, zevkle, iştahla yediğinizi,
ve artık yiyemeyecek hale geldiğinizi...
hâlâ ister misiniz yemek?

daha dün yedim ondan, bugün başka bir şey yiyelim demez misiniz?

ben
diyemiyorum.

bu;
ya kimine göre şirazeden çıkma belirtisi

ya da
göğsümü gere gere söylediklerimin en tatlısı

içim onla nasıl dolu
ve ben yedikçe nasıl acıkıyorum
sevdikçe, kalbim büyüyüp yer açıyor bana;
doymadan
doya doya
daha çok seveyim diye.

lütfen

2009-12-21T01:02:00.002+02:00

aklına,
kalbine her geleni söylemek isteyebilirsin;

ama
duymak istemeyenler var.

Françoise Hardy - Träume

2009-12-20T21:50:00.001+02:00

buradan..

Träume, die bei Nacht entstehen
und am Tag vergehen
sind meistens gar nicht wahr
weil sie unter den Millionen
unsrer Illusionen
geboren sind

Träume sind wie ferne Wolken
denen andre folgen
solang es Leben gibt
sag mir, sag wohin sie treiben
wo sie einmal bleiben
weiss nur der Wind

wie ein Wunder ist die Welt
jeder Baum und jedes Feld
wie ein Wunder ist die Welt

Träume, die uns nichts bedeuten
sollte man beizeiten
mit andern Augen sehn
weil sie oftmals unser Denken
auf die Wege lenken
die wir dann gehn

hava alan diş dolgusu gibi, rüzgarda sızlıyor hafif hafif

2009-12-08T14:19:00.005+02:00

unuttuğum oluyor
ama en çok bir iş yaparken hissediyorum onu.
olmadığını.
bazen umursamıyorum
bazen umursamamaya çalışırken daha çok kanırtıyor içimi eksikliği.

her yerde bulunacak cinsten değil, değişik kıvrımları var,
herkesteki uymuyor.

gözümü karartıp bazen, alıp alıp koymaya çalışıyorum, gözümün ilk gördüğünü.
uymuyor, oturmuyor,
emanet duruyor üstümde,
yürürken sallanıyor. bantlayıp, yapıştırıyorum.
annem kızmasın burnu büyüklüğüme,
üzülmesin daha fazla bu halime diye..

olmuyor.

bir tane var ama biliyorum.
sokağın birinden geçerken görmüştüm vitrinde.
satılık değilmiş.
utanıyorum gidip istemeye. gidip meramımı anlatsam açıp gömleğimi göstersem,
bakın desem tamı tamına aynı
kıvrımları, boyutu. mahzun bir gülümseme kondursam suratıma, acındırmak için biraz..
koysam, dolacak.
koysam,
tam olacağım
desem.

verirler mi?
al derler mi
al
senin olsun.

aşk değil bu sevgi

2009-12-02T23:55:00.001+02:00

insan ne güzel şey.
sevdiğin insan.
bir kokusu var, sıcaklığı
kalemden, masadan farklı...

onları da severim ama bu,
sesine ses verir.
kendine sakladığında bile, beyin kıvrımlarından geçtiğini bilmek güzel.
tırnakları gözle görülmez bir ölçüde uzarken,
ciğerine hava dolup,
damarlarında kan her zamanki hızıyla akarken
seni düşündüğünü bilmek
insanı ayakta tutan şey.
ayakta dururken, onunla aynı yeryüzüne bastığını bilmek
çok güzel şey
ve bu güzel olan şey, aşk değil asla,
sevgi

ve ondan bende çok var.

bunu anca sen yaparsın

2009-11-28T23:57:00.003+02:00

sevdir bana kendimi
en az seni sevdiğim kadar

en az yıldızları,
gökkuşağını
en az kahveyi sevdiğim kadar.

halden anlamazlar

2009-11-28T23:56:00.003+02:00

sağ elim, soluna küs
alıp koyuyorum üst üste, kenetliyorum işimi sağlama alıp
oldu diyorum bu sefer,
arkamı dönmeyegöreyim
bakmıyorlar gene birbirlerinin yüzüne
başlarına buyruk
ne yapsam olmuyor
sevemediler birbirlerini gitti..

And Jesus said, "Now take her hand."

etten kemikten değil

2009-11-28T14:48:00.002+02:00

buğday unu, şeker, bitkisel yağ, fruktoz şurup, glikoz şurup, tuz, süt (%1,0), peyniraltı suyu tozu, kabartıcılar (sodyum ve amonyum bikarbonat), yapay aroma (etil vanilin), koruyucu (sodyum metabisülfit)

eser miktarda yumurta, susam, soya ürünü ve fındık içerebilir.

2009-11-20T14:23:00.000+02:00

ben bir şey demedim, diye savundu kendini.
peki ya içinden dediklerin?, dedim.
onları, ağzından çıkanlardan daha iyi duyabildiğimi bilmiyor musun?

"böyle zor / bu kadar / dar / böyle kanlı / bu denli kepaze"

2009-11-20T00:46:00.002+02:00

büyük şehir bu, telaşesi çok.
genelde her anın farkında olarak yaşamayı tercih etsem de bazen hızlı hareket etmek lazım gelir. kaldırımdan, yola, ordan tekrar yukarı slalom yaparak, yetişmeye çalışmak...
halimden memnunken, karşıma birden yaşını almış biri çıkıverir. iki büklüm bazen, zor yürür. utanırım o zaman gençliğimden, gayr-ı ihtiyari yavaşlar adımlarım.
kolu yoksa birinin, ya da bacağı aksak... saklamak isterim, sağlam kolumu bacağımı.
önündeki sergideki her şeyini satsa, elimdeki bir bardak kahve parası kadar anca kâr edebilecek bir baba gördüğümde, okkalı bir tokat atmak isterim kendime.
babam gelir aklıma, neyi var neyi yok önüme seren babam.
muhtemelen o da ister aynılarından almak kızına
ama tüm suç bende, süt oranını beğenmeyip, gözümü kırpmadan çöpe attığım kahvede.
kahve plantasyonlarında karın tokluğuna çalışan çocukların sıcağı basar üstüme.
ayakkabılarımdan fırlar çiviler, deler etimi. 15 dakikada ürettiği bir ayakkabının çiftini almak için 7 ay çalışan çocuğun ahı tutar.
oh olsun ama
dünyada bu kadar aç varken,
bu kadar muhtaç
hiç utanmayan,
lokmaları boğazına takılmayan, beter olsun.

kim?

2009-11-19T13:09:00.003+02:00

kim ağlar benden başka
kötü bir rüyanın etkisindeyken hâlâ
kahvaltı masasında,
elinde çay bardağı-gözü yeşilde
olmayan sevgilisini aldatacağı için?

"dilim paslı, uykum berbattı"

2009-11-19T13:05:00.001+02:00

en sevdiğim şeydi, kendimi duvara yapıştırıp uyumak, rahat ve sağlıklıydı hem de sağıma dönmüş olduğum için.
çünkü solum dolu. herkesinkinden biraz daha fazla.
bazen aklıma gelirdi ama konduramazdım. annem titiz bir kadın, evimize gelen yardımcı da hiç baştan savma yapmaz işini. ne gezer derdim, bir an bile irkilmişliğim olmamıştı. olanca rahatlığımla yaslanırdım duvara...
sonra başıma gelince, hiç ummadığım bir anda, korkar oldum bir daha o tarafa gitmekten.
yatağın öbür tarafı yabancı, rahatsız..
ben orada, uykum, aklım diğer tarafta...
bazen yaklaşıyorum hafifçe, ama eskisi kadar rahat değil,
tedirginim, ağzımı kapıyor bazen üzülerek aramıza yastık koyuyorum,
ama diyorum önemsemiş olsaydı beni,
izin vermezdi o tarafında "onların" gezmesine...
ne kadar istesem de onunla eskisi gibi olmayı, unutamıyorum
üzülüyorum aklıma geldikçe, beni hiçe saymış olmasına...

bunlar benim ağzıma yakışıyor mu?

2009-11-04T23:42:00.001+02:00

dışı hazneli bir mum olduğu için yaktığım, yanıp, erirken, içinde biriken eriyik sıvıyı kurutup tekrar yakmak istedim-- olmayacağını az buçuk tahayyül edebiliyordum-zira o zaman mum piyasası olmaz, herkes bir kere edindiği mumu eritip dondurup, ebediyete kadar yakardı.
çalıştım, olmadı.
işten anlayanlar fitilinin bitmiş olduğunu söylediler,
bence gözümün hâlâ görebildiği fitil, beni bir süre daha idare edebilirdi. kanaatim bu yöndeydi.
çok mu klişe?
meğer her şeyin bir sonu varmış.
daha tam bitmediğine inandığım fitil, duruyor öyle, hiçbir işime yaramadan.
sonbahar temizliğine soyunmuş ruhum, eskilerine ne denli sadık olarak bilinse de,
işe yaramaz/kullanılmaz ne varsa, atmaya meyilli bu ara.
mumla geçirdiğimiz zamanları hiçe sayarak, alıp çöpe attım.
buzdolabında, daha var.
o da biterse,
dışarısı bana mum satmak isteyenlerle dolu.
bu işe bu kadar kafa yormamak gerekiyormuş.
biterse, atarsın
biterse,
yenisini yakarsın.

ben daldan koparmam

2009-10-29T22:21:00.000+02:00

kendi ağırlığına dayanamayıp yere düşmüş begonvilleri alıp cebime koymuştum.
unutup, elimi her cebime attığımda,
elim hep alışmış, kuru bir şey hissetmeye-
sümüklü mendil sanıyorum.
burnumun akmadığına şaşarken- bir anda şuursuzca tiksinerek;
bunlar kimin sümüğü?

değil çelik, içimde kemik bile yok.

2009-10-29T22:14:00.004+02:00

uçurtma olmak istiyormuş.

ben uçan bir şey olmak istesem, asla uçurtma olmak istemem. dilediği kadar yükseğe uçamayan, iple yere bağlı, yerde duranın inisyatifine ve rüzgara...
ondan daha güçlü olan, uçak mı? onu hiç istemem. çelikten, rotası belli, ne zaman gidip nereden geleceği... içinde yüzlerce insan.
ben, insanları pek sevmem.

eğer ben uçan bir şey olmak istesem, kuş olurdum.
sıcak, yumuşak, yüreği pır pır, ürkek bir kuş
daldan dala seken..
göç zamanına, kurallarına dahi riayet etmeyen
gittiği yerde aşık olup kalan
deli,
aşık bir kuş.

duydun mu sevgilim? uçurtma olmak istiyorlarmış.
onları sevmememiz işte bu yüzden,
asla anlayamıyorlar.

ben galiba bir kere olmuştum

2009-10-20T22:46:00.002+03:00

evinize ekmek götürebilmek için kirin pisliğin içinde çöp karıştırmayı bile göze almanıza rağmen,
yanınızdan geçenler karşı kaldırıma kaçtılar mı,
nedeni bilinmez bir korkuyla
durup saygı duyacaklarına,
ya da biraz utanacaklarına?

anne babalar çocuklarını korkuttular mı, çocuklarını size vermekle?

adınız hiç küfür oldu mu başkalarının dilinde?

siz hiç çingene oldunuz mu?

19'un başı

2009-10-20T00:22:00.008+03:00

kiminiz yaya kiminiz otobüsün içinde
bazınız motosiklet tepesinde,
her gün üzerinden geçtiğiniz yollara şaşırmamanıza çok şaşırıyorum.

sevmiyorum, hor görüyorum bazen,
bazen üzülüyorum dünyanın haline.
cânım yer kabuğunun üzerine boca etmişler olanca asfaltı,
dizmişlerce onca taşı diye.
kaplamışlar üstünü, nefes alamaz diye..

dünya tek devlet, ve devlet başkanı da ben olsaydım.
tek bir kanun hükmünde emirle tüm insan yapımı yolları söktürürdüm dünya üzerinden..
ve hemen istifa ederdim..

ne de olsa ben bu yüzyılın insanı değilim.

ve giyerdim el yapımı, hiç de dayanıklı olmayan bağcıklı topuklu botlarımı
kıyardım, iki günde paramparça olmalarına göz yumardım.

ucu dantelli uzun elbisem varsın çamur olsun.

küçük ulak çocuk çoktan bekliyordur kapımda, elinde sevgilimden gelen mektup,
cevabını almadan gitmeyecek

saniyede dünyanın öbür tarafına iletilebilmesine rağmen, hoyratça, gelişigüzel yazılmış birkaç kelime değil bizim cevaplarımız
bizim cevaplarımız;
candan
bizim cevaplarımız parmak ucuyla değil, kalple yazılmış.

sevgilimle bugünlerde ölümlerden ölüm beğeniyoruz kendimize,
sadece aşığız diye..
bu yüzyılda böyle
insan sade aşkından ölüyor.

ben çoktan yoruldum

2009-10-16T16:20:00.002+03:00

başka bir dilde konuşuyorlar.
bilmediğim bir dilde

anlattıklarını anlamıyorum.
anlattıklarımı anlamıyorlar.

yorulup, susacakları anı bekliyorum,
boş boş gözlerimin içine bakacakları anı

kalıcı olarak sil II

2009-10-13T23:57:00.005+03:00

sadece vaktimi çalıp, enerjimi emen,
fakat bunu bildiğim halde,
verdiğim emeğe kıyamadığım için,
sırf bunun için
bir türlü silemediğim
bilgisayar oyununun bugün gözünün yaşına bakmadım.
hayatımda olmadığım kadar gaddar,
olmadığım kadar katı yürekliydim.

en tatlı renklerini gösterdi bana, bir adım daha at dedi, bir sonraki level'da seni neler bekliyor..
gözümü yumup, kulağımı tıkadım.
sildim.

ahde vefa II

2009-10-12T01:35:00.001+03:00

kimileri sözüne sadık,
kimileri de;
sözlerini tutmamaya dair ettikleri yemine.
asla ihanet etmiyorlar

anın resmi

2009-10-08T13:51:00.006+03:00

işaret parmağı avcumun içinde.
tüm ilişkinin özeti;
bütün vücudundan sadece 1 parmak ayırmış bana -o koskoca elinden.
ve uzatmış --en yakınında değil, biraz uzağında tutayım diye.
ben ise 5 parmağımın 5iyle sarılmışım, bana layık görülen tekine.
sıkıca sarmışım.
o, etken.
uzattığı gibi, çekebilir de olanca gücüyle -tüm kapasitesiyle kullandığını var saydığım iradesiyle.
ve ben, her ne kadar tutabilecek gibi görünsem de,
gücüm yetmez buna.
o, benden -çok daha- güçlü.
çekilmek isteyen parmağı, tutabilecek kadar egemen hissedemem kendimi.
giderse gider.

avcumun içinden kayıp gidişine kolaylık olsun diye, kaslarımı gevşetir,
bildiğim tüm kelimeleri kendime saklarım.
buna dair şarkılar dinler,
bir tekini bile söylemem,
üzülürüm.

istenmediğini anlayamıyor

2009-10-01T23:00:00.009+03:00

evden çıkarken, saate baktım- çok geç kalmışım. koşmam lazım, yetişebilmem için.
çok sinirlenmedim ama, belki dedim,
koşarsam, yetişemez bana, geride kalır, kurtulurum.
asıl söylemek istediğime söylemediğimden; özlediğimi.
gün içinde beni sevindiren, kızdıran şeylerden bahsemediğimden.
yakın bulup kendime, ona anlatmaya başlamıştım.
içimde biriktire biriktire, derimin davul gibi olmuş şişliğine, iyi gelir sanmıştım.
aslında ilk başlarda işe yaradı.
hoş geldi, konuştuk, ben anlattım. o hep, duymak istediklerimi söyledi. yapmamam gereken ama canımın çektiği ne varsa, cesaret verdi.
arkadaşım sandım.
fakat sonra sıkıldım.
çok ve gereksiz konuşan bir arkadaşla buluşmaktan nasıl imtina ederse insan, ben de aynı öyle kaçmaya çalıştım, köşe bucak.
olmadı, ne yöne dönsem benimle. nereye gitsem orada.
bazen gitti sanıp, kafamı çevirmeden -anlamasın diye ona baktığımı- gözümün ucuyla süzdüğümde; kımıldamadan orada durduğunu görüyorum, put gibi.
uyuyorum, yanımda. rüyalarımı bile, o yönlendiriyor.
kancayı takmış belli, kovsan gitmez.
hadi desen, gel bari anlaşmaya çalışalım, bir orta yol bulup;
inatçı, bencil;
hâle, yola gelmez.

kaçırmamak için deniz otobüsünü canımı dişime takmış, koşarken, birkaç dakikalığına da olsa unutuvermiştim. kendime geldiğimde sevindim, bu sefer başardım sandım.
kendimi attığımda her zaman oturduğum taraftaki koltuğa,
baktım orada, yorulmuş koşmaktan.
nefesi düzeldiğinde, başlayacak gene konuşmaya..

istenmediğini anlamıyor, kovmaktan beter ettim,
hâlâ yanımda, hâlâ içimde diye kızsam da çoğu zaman..
empati kuramadığımı fark ettim.
belki de ne gidecek başka bir yeri vardır, ne de girecek başka bir vücut biliyordur, benimkinden başka.

ring

2009-09-29T10:48:00.002+03:00

inmek için hazırlandığımı fark edince, bacaklarını toparlayıp kenara çekildi;
"geç" dedi.
geçmek zorunda olmasam,
inip, gitmek zorunda
o lafın üstüne geri oturup, son sefere kadar kalakalmak isterdim yerimde.
kitabım var çantamda ve defterim
ve dünden kalan bir kutu light süt, yeterdi bana.

yapamadım ama,
boyun eğip lafına;
Geç-tim!

fareler yanımda aslan

2009-09-27T02:14:00.006+03:00

sırf korkudan,
her kelimesine fazladan birkaç anlam yükleyip,
onu yanlış anlıyorum.
asla ikiden aşağı olmayan seçeneklerden biri hep; şımarttığım bana-mutlu,
diğeri; yerden yere çaldığıma;
her harf, her virgül, diken topu.
olmayacak olumsuzluklara sarıp sarmalayıp vuruyorum çıplak etime.
ilk ağızdan "evet, budur kastettiği." diyemem hiç.
iyiyi kendime yakıştıracak kadar güvende hissetmem yanında
ve kötüyü seçsem; - o zaman da kıyamam kendime.
aklım, gözüm hep iyide.

untitled

2009-09-26T16:51:00.001+03:00

ayaklarının çocukluğuna nazaran çirkinleştiğini benim de farkettiğime şaşırmış, yalnız kendi anlar sanıyormuş ve sadece şaşırmakla kalmamış hem de galiba içerlemiş, bir başkası tarafından durumun anlaşılır boyutlara ulaştığını görünce. ilk hata burada; ben başkası değilim, onlar en az 24 yıldır üzerinde yürüdüğüm ayaklarım kadar benim.
duymak istemedi bunların devamını gülüştük.
ağzını muzırca araladı-duymak istemediğim-duymak istemediğimi bildiği şeyleri sıralayacaktı ki durdurdum.
hayır dedim sakın söyleme. Söyleme çünkü sen eminsin onları ne denli benimsediğimden, bu yüzden dilediğimce söyleyebilirim aklımdan geçenleri. ben o ayakları güzel oldukları için sevmemiştim ki, çirkinleştiklerinde burun kıvırayım. onların tek sevilesi yanları, senin bacaklarının devamı olmasıydı. yoksa yan yana duruş şekilleri ya da tırnak tipleri, zerre kadar umrumda değil. tek zoruma giden altlarının sertleşmesiydi.
tek "tüh" dediğim bu oldu.
diye düşünmüşüm-hatırlıyorum bunu, düşünmüştüm. şimdi tebeşirle çizilmiş bu karenin dışına çıkarıyorum kendimi. biraz daha geri gidiyorum, 5-10 adım geri. detaylı görebilecek kadar yakın, ani temas edemeyecek kadar uzak. ve düşünüyorum ayakları, onların farklı bir versiyonu olan, tırnakları yenmiş elleri. istiyor muyum bunların yanında olmak diye yokluyorum kendimi- cevap vermiyor kendim bana, belli dalmış bir şeye. sarsıyorum iyice; hadi cevap ver. çok kolay evet ya da hayır. hayır o kadar kolay değil.
demokrat bir yönetici gibi-kimsenin hakkı yenmesin istiyorum. dudağımı büküyorum, omuzlarımı hafifçe kaldırıp. yanında olsam evime gitmek ister miydim- evimdeyken yanına gitmek istediğim kadar?
bilemiyorum.
evet desem hayıra haksızlık ederim.
hayır desem, evetlerin gönlü kalır.

bileniniz var mı?

2009-09-23T20:07:00.006+03:00

adını ağzıma alır almaz, şefkate bulanıyor önce ve saf şefkat olup çıkıyor sonra sesim. kızdığımdaysa ona --biraz daha dikkatli verin kulağınızı bana-- öfke gibi görünen o notaların ardında, hayâl kırıklığı saklıdır.
aşıktım eskiden, ele avuca gelmez, işe yaramaz, dengesi olmayan bir şeydi kalbimdeki. Sonra yeniden tanıştım onunla.
ve bu sefer sevdim onu. histeri, yerini dingin bir sevgiye bıraktı. yanında da kolundaki her sarı tüy kökünün aşinalığı..
yeniyetme bir kız gibiydi eskiden,
şimdi kimi zaman anne, çoğu zaman da kadın gibi sevgim.
ne istediğinden ziyade ne istemediğini bilen, yapıcı bir kadın.
yana yakıla yanında olmak değil isteğim,
fakat bir yerde olmam gerekiyorsa illa,
yerim onun yanıdır.

Kim bölmüş dünyayı böyle parça parça
ve o koca suları kim koymuş araya?

Kimdir benim muhatabım?
Gidip anlatsam derdimi,
Vazgeçer mi inadından?

bir garip nepotist

2009-09-20T01:43:00.006+03:00

Raflarım var benim, herkesin yerinin belli olduğu. alırım, koyarım, etiketlerim. Yerlerinde durmaları için tembihlerim. ilk anda onlara atfettiğim yerden-uygun bulduğum yerden, yukarı çıkmaları ya da alt rafa inmeleri hiç hoş değil. yorulurum. kafam atar kimi zaman, alıp çöpe de atabilirim hemen, az kullanılanların yanında durmasına bile dayanamam.
Tahmin edemeyeceğiniz kadar muhafazakârım. severim muhafazayı, sevdiklerimi muhafaza etmeyi. bu kelime aklıma hep, güçlü bir adam getirir, güçlü ayakları yere basan, enerjik bir adam. fakat ben çabuk yorulan, sinirleri harap olmaya yer arayan, kırılgan bir muhafazakârım.
dünya iyisi bir komşum var, ilk anda, tanıştığı herkese aynı mesafede dururmuş, aynı sevgiyle. Şaşırarak bakıyorum söylediklerine.
Benden ne denli farklı. Ben, ne kadar iltimas yanlısıyım.
Kimsenin ricası geçmez fakat burada. müdür de benim, hademe de, yeri geldiğinde kral-kraliçe değil asla, ben onu hiç olamadım. kendim çalar, kendim oynarım.
haksızlık ederim. hak-sız-lık.
hak edene istediğini vermem, hak etmeyene cömertim;
sonra ne yüzle yakınırım; hak ediyorum, ver bana, diye?
bu işin düsturu yok, kuralı, cezası hiç yok.
bana yazılanlara daha da gaddarım.
müzeye saklanacak kadar itinayla yazılmışları gözümü kırpmadan yırtar, silerim. En kaba, en gelişigüzelleri tutar, durur durur bakarım. Rastgele basılmış tuşların ekrana getirdikleri değildir gördüğüm, o tuşa dokunan parmağın sinir yoluyla bağlı olduğu beyinden geçenleri, salgıladığı hormonları belki, korkuları, bilinçaltını görürüm...
bir 7 harfe hikâyeler yazabilirim.
fakat en korkuncu o 5 harfli olan, o düşman.
Hayır
noktasız, tamı tamına 5 harf.
gelmediğinde, gelmesini yeğlettirecek kadar soğuk, o kadar gaddar ve yaklaştıkça uzaklaşacak kadar mesafeli.

"Hayır"ın Dile verdiğimiz en vahşi sözcük olduğunu bilmiyor musun?
Sen Tanrı'ya benziyorsun. O'na dua ederiz ve O, "Hayır" der. Sonra O'na "hayır"ı geçersiz sayması için dua ederiz ve O asla cevap vermez, "Arayın bulacaksınız" inancın nimetidir hâlâ

hac yolcusu

2009-09-19T01:33:00.006+03:00

Ademoğlunun başına gelmiş ve gelecek en korkunç şeyi açıklıyorum şimdi;
benim hikâyem-di bu
şöyle bahsederdim o zaman;

geleceğim geçmişte kaldı
geçmişim gelecekte.
bugünüm yok.
her gelecek gün çoktan geçmiş.
yaşanmışlar ise ileride.
ve ben biliyorum yaşanacakları
tek tük mutlu anın anısına duruyorum ayakta
tekerrürlerini bekliyorum bazen sabırsız, rahatsız bir bacak gibi sürekli sallanarak. bazen, bıkkınlıktan umarsız, umarsamadan..

sonra

Bildiğimle, tanıştığımla yetinemem ben dedim.
elimden, kolumdan ziyade, kafamda hissettim gücümü ve inandım.
bildim ki her şeyi değiştirmeye muktedirim.
hayat bir girdap, ben de kapılıp giden, sürüklenen, edilgen bir yosun tutamı değilim.
iradem var ve gücüm...
silkindim.
bu böyle olmaz.
zorlandım. terledim. belim ağrıdı bazen, kramplar girdi bacaklarıma.
yılmadım, bir güzel değiştirdim yerlerini.
şimdi ikisi de olmaları gerektiği yerde duruyorlar.
geçmişten, sevdiklerimi/saf sevgiyi, beni ben eden anları yükledim sırtıma. tatile giderken yapılan valiz gibi, karar veremedim, hangisini alsam, neyden vazgeçsem...
alacağımı alıp, gerekmeyenleri bıraktım. Hafifledim.
Yaşanan yaşandı, tekrar etmeyecek.
yürümeye başladım, keşfetmeye doğru
Artık her yeni gelen gün sürpriz.
gelecek olan her iyi, her temiz şey,
Başımla beraber gelecek.
Hoş gelecek.

tiranlık nahoş şey

2009-09-17T02:46:00.003+03:00

Gözümü kapatmayagöreyim, - ... yaparken- beliriveriyor hemen gözümle gözkapağım arasında ona tahsis ettiğim bölmede.
Gerçi neresi onun değil ki, acımasız/cevval bir fatih gibi,
Her yer onun, her şey onun.

füniküler aşıkları

2009-09-11T14:58:00.000+03:00

benimki bu aralar vızıldanıyor. fünikülerde karşılaşmışlar, görür görmez bayılmışlar birbirlerine.
yıkar mısın beni dedi, belki gene karşılaşırız.

Hay hay! dedim.
bindiği saatlere dikkat eder,
istediğin kadar çıkarız yoluna.

yoksa siz bunu biliyor muydunuz?

2009-09-05T15:53:00.008+03:00

Her şey hızla değişiyor, otobüslerde sigara içilen günler artık benim gibi hafızası çok kuvvetli birinin dimağında bile sadece bir toz bulutu... O yüzden bunu da çoktan biten bir alışkanlık, bir alışveriş tarzı sanıyordum.
Fakat İzmit civarında, biniverdi işte trene. Sesinden anladım, kafamı kaldırma zahmetinde bulunmadan, gözümü satırımdan bir an bile ayırmadan. İşte ikiyüzlülüğün daniskası; "pişmaniye" yemeyi en sevdiklerimdendi ve o andaki tüm isteğim onu yeme yönündeydi. Cebimde param var ve alacak kabiliyetim. Bazen hiç yapmak istemediklerimi yaptığım gibi; bazen de hiç sebepsiz-yok yere yapmak istediklerimi yapmıyorum.
Üstüne birkaç satır yazmışlığım bile var-çok küçükken; şişmanlık-pişmanlık örgüsü üzerine kurulmuş. Bunu gerektiği gibi hissebilmeniz için belirtme gereği duyuyorum; ona olan sevgimin büyüklüğünü fark edin. Fark edin ki anlayamayın, onu almaktan neden bu kadar imtina ettiğimi.
Bu kadar isterken ve önümde hiçbir engel yokken... Üstüne üstlük satıcının arzusu da benim almam yönündeyken, almamam...
Tam o anda mini minnacık ışıklı bir patlama oldu içimde;
İstediği halde yapmamak!
Sadece "istediği halde" eyleme geçmeme bile değil. Talep var ve arz da zaten hâlihazırda. Buna rağmen tüm bunlara rağmen; yapmama, yerinde kalakalma.
Daha ne kadar toyum.
Her yapmayanı istemiyor sanıyordum. Bu yaşıma kadar bunu böyle sanıyordum.

İçimde zaten az miktarda olan huzursuzluk da uçup gitti.

kokusu pembe, teni bulut

2009-09-03T23:57:00.011+03:00

ameliyat masasında gözümü açıyorum; tam karşımda. doktorun iki avcunun ortasında ağlıyor, avazı çıktığı kadar. bana bakıyor. tüm isteği bu; bana gelmek; doktor da dile getiriyor bunu. ve uzatıyorlar bana; ilk buluşma. göğsüme koyuyorlar, kafası boynumda. sesi kesiliyor, istediği benmişim. bir varlık tarafından koşulsuz istenmek, ihtiyaç duyulmak. onun tek ihtiyacı olmak. her yerde ağlarken, sadece senin yanında huzur bulması. huzur, sevgi, güven.. başka hiçbir şey düşünemiyorum; teninin yumuşaklığı başka, şu ana kadar dokunduğum, hissettiğim hiçbir yumuşaklıkla tarif edilemez. pamuk yanında taş.. içimi dolduran tüm bu güzel hisler maalesef ki yalnız değiller. gerçek sevgilerin beraberinde getirdikleri üvey kardeş; korku.
bir telaşla parmaklarına davranıyorum; sayıyorum, tam mı diye? tam mı? ya bir eksik çıksa, nasıl kahrolurum. ilkokul sıralarında, o elini saklarkenki ruhunun kırılışını görüp, tüm acısını hissediyorum içimde ve müsebbibi belliyorum kendimi başına gelecek her kötü şeyin. anneler geliyor aklıma; çocukları ölen anneler. daha bir sıkıyorum kollarımla bencilce. çok korkuyorum.
parmaklar.. kibrit çöpünden ince, kırılır diye korkuyorum.
içime bir tanrı sevgisidir düşüyor, yıllardır ertelediğim. ve aynı anda ilahlaştırıyorum kendimi; can verdim, yarattım ve korkuyorum; çok korkuyorum.
öpmek istiyorum, kıyamıyorum. kavgayla, küfürle, kıskançlıkla, kinle kirlenmiş dudaklarım değmesin istiyorum, saflığın bu vücuda gelmiş haline. dudaklarım, şayet kurumuşsa, çizer tenini. benim dudağım onun tenine diken.
dünyadaki hiçbir kötülüğün daha uğramadığı bu minik cana şaşarak bakıyorum. sakınmak istiyorum herkesten, her şeyden. bir fanusta büyütsem onu sadece iyiyle beslesem, sadece güzeli öğretsem. dünyada daha bir çöpü yok, hırsız değil bizim gibi.
kim benim yerimde olsa, kendini dünyanın en şanslısı addetmez,
kim ağlamaz mutluluktan
kim sevmez onu tüm ruhuyla-
-kim istemez
onu?

böyle daha insansın

2009-08-31T21:06:00.005+03:00

Neden gülmek normaldir sizlere göre?
arkadaşıyla alışveriş merkezinda yürürken güldüğünde biri, dönüp bakmazsınız ona.
ama ah bir ağlamayagörsün. üşüşürsünüz başına. zayıf bulursunuz. kiminiz içten, kiminiz görev savarak teselli etmeye çalışırsınız. susturmaya.
Ben bunu hiç anlayamam.
ağlamak;
insanın ilk bildiği,
dünyaya hoş geldiği ilk anda, ilk yaptığı edim değil midir?
gülmek ise hayli geç öğrenilmez mi?
geç ve nadir değil midir, ilkine nazaran.
ağlamak ise; ezeli ve ebedi.
siz bu gerçekleri unutmuş olabilir misiniz? ya da hiç bilmemiş.
ağlayana soğuk davrandığımda şaşırırsınız
ben ise hiç dokunmam, normaldir ve teselli gerektirmez.
ağlar
ağlar
ve sonra
şayet gerekirse,
susar.
fakat gülene şaşarım işte
Onu bu derece güldüren,
içindeki üzüntü nedir, hep bunu anlamaya çalışırım.

bazen ben de istiyorum sizin gibi olmayı,
gülenle gülüp,
ağlayana şaşırmayı.

ben hiç şüphelenmedim

2009-08-29T01:04:00.005+03:00

Şüphe;
Libya dolaylarından gelen, çölden kalkan, yoğun bir toz bulutu.
Tüm güzelliklerin üstünü örtüyor.
küçücük ciğerlerimle nereye kadar üfleyebilirim, uçsunlar diye? uçsunlar, kalksınlar ve sadece güzeli-iyiyi görsün diye eğitmeye çalıştığım gözlerim biraz pratik yapabilsin diye.
Azmedip üflüyorum, ne yaparsam kârdır. başım dönüyor. balon şişirir gibi.
duruyorum.
pes edeceğim galiba.
halbuki ne çok isterdim, geldikleri gibi yok olmalarını.
yediremiyorum kendime, bu kadar çabuk çözülmeyi.
biraz daha, son bir gayret; üflüyorum.
Olacak gibi değil.
Vazgeçmedim.
Elime bakıyorum, avcumun içine; başka hiçbir seçeneğim kalmamış.
ceplerimi de yokluyorum, nafile
böylece;
vazgeçiriliyorum.
kolay kolay kimsenin sözünü dinlemem ama benden daha güçlü biri bunu istiyor demek.
çabalarım kâr etmiyor. gözün alabildiği yeri kaplamış, katrilyonlarca toz zerresini- kaldıramam.
isteğim var ama bu yetmiyor. buna gücüm yetmiyor.
bana tek bir yol kalıyor;
vazgeçmek.
tek bir yapılacak şey;
devinimsizlik.
dilsiz
fakat ne sağır ne kör.
yol üstünde bir kaya parçası ilişiyor gözüme.
oturup bekleyeceğim.
tozlar kalktığında-kendiliğinden
kırgın değilsem
ve hevesim kaçmamışsa henüz- duruyorsa yerli yerinde
istediklerimi yapmaya devam ederim. belki "size" göre başlarım. bu konudaki kıstasınızı bilemiyorum.
Fakat; geçmişse hevesim. az da olsa bir kırgınlık varsa,
o zaman suçlayabilirim, tozu ve onların orada kalmasını isteyeni.

fakat yükselenim balık

2009-08-20T11:37:00.014+03:00

Türkiye ile İsrail gibiyiz.
Bir küs bir barışık
Ne ayrı kalabiliyoruz, ne beraber.
Sanırım bu ilişkideki Türkiye benim.
Sürekli gelgitli, sürekli tutarsız.
İdeolojik uyumsuzluk fakat diplomatik gereklilik.
Biz tam da buyuz.
artık kullanmayacağı, modası geçmiş neyi varsa bana satmak istiyor. sadece çölde gitmeye elverişli tanklarını bile. halbuki benim ne çölüm var, ne de tankları severim. varımı yoğumu verip, hatta üstüne borçlanıp, önerdiklerini büyük bir minnetle alıyorum. hatta satmak istediği benim diye, şanslı addediyorum kendimi. o mu kötü niyetli, ben mi safım, bilmiyorum.

Bazen şaka yapıyorum gerçek sanıyor
Bazen gerçeği söylüyorum, şaka sanıyor.
En kötüsü de bu galiba; inandırıcılığını yitirmek mi denir buna yoksa hareketlerin belli bir başlığa oturtulmaması - ciddiye alınmaması mı bilmiyorum ama;
nedenini iyi biliyorum;
çok söylüyorum. çok söylüyor, çok konuşuyor ve çok yazıyorum.
ruhum ve zihnim sürekli dalgalandığı ve bu esnada ağzım/dilim de aynı hızla onlara eşlik etmeye çalıştığı icin.
Bunun için,
bana pek inanmıyorlar-
ne kadar açıksözlü olursam,
inandırıcılığımı o denli yitiriyorum.
ciddi-soğuk-ketum olmam gerekiyor.
fakat bu şekilde doğmadm ben.
Burcum ikizler;
konuşur, daldan dala konarım, uçarı hareketlerim de var
fazla ciddi, fazla katı olanlar da
2. tarzı göstermekten imtina etsem de genelde ona ve onlara,
bilmeliler ki;
Keskin yönlerim de var, iki ucu tamamen açık; nereye çeksen oraya giden, ne desen onu yapan yanlarım da. yeter ki bana çekici gelsin; tek şart bu.
Orhan Pamuk; "sonuna kadar susabilmek isterdim, ama biliyorum, yapamam. çünkü ahmağın tekiyim." diyor.
arada deniyorum ben de

ya pa mı yor um.

p.s. dünyanın çivisinin ne zaman çıktığı soruldu bana. ve dedim; hislerin riyasız dışavurumunun adının zayıflık kondugu gün. işte o gün dünyanın çivisinin çıktığı gündü. herkese ve her şeye yabancılaştığım; benim kimseyi, kimsenin de beni anlamamaya başladığı gündü.

" `öyleyse sezar'ın hakkını sezar'a, tanrı'nın hakkını tanrı'ya verin´ dedi."

2009-08-19T11:55:00.007+03:00

son zamanlarda ondan bu kadar çok bahsettiğime bakıp da aşık olduğumu sanmayın. kesinlikle hayır.
böyle olsa, göğsümü gere gere söylerdim.
fakat bu yatay bir his. boydan uzun, ama derinliği olmayan bir saksıya ekilmiş biber fidesi gibi.
şehrin ortasında, cam kenarında, sığ bir saksıda sebze yetiştirmek gibi, özü de, kendi de baştan yanlış. kök, derine doğru değil de sağa sola ilerliyor. bu yüzden gündelik hayatımın birçok alanına dağılmış vaziyette fakat sert bir lodosta uçar gider-ki biz İstabul`da oturuyoruz, lodosumuz bol.
ön bahçemizdeki koca ağaç devrilmisti, ben ortaokuldayken -ibrettir bu onlara, ben asla unutamam-- sadece boydan uzayan zayıf bir biber fidesinin hele eseri kalmaz maazallah. hele bir de bu "ne edeceğini bilmez, yaptığından, yaptığı anda- yapmadığından ise yap(a)madığı için sürekli pişmanlık duyan" bir fideyse işi daha kolaydır, rüzgarın gözünde.
toprağını da kontrol ettim aslında, böcek dadanmamış ama kendi filizlerini kendi kırıp döküyor, anlamak zor. ben sadece bakmakla yetiniyorum. canını acıtmaz bu bahçıvanın sadece asabını bozar.
fakat aşkın ağacı böyle değil hatta neredeyse tam tersi. saksıda maksıda olmaz zaten. bu konuda hemen anlaşalım-serada da yetişmez. bahçelerde olur, en suni yer olarak; belki parkta.
kökü gövdesi kadar güçlü, kendi boyu kadar toprağın altında. söksen sökemezsin. kolay kolay yıkılmaz, bir "El Nino" gerekir ya da bir "Katrina", ki onlar bile köklerini sökmeye yetmez.
fakat ben merak ederim; o kalan kökler ne olur diye. bunu bir nebatatçıya danışmak gerekir ya da sizin deyiminizle bir botanikçiye. yerine ekilen ağaçla birleşiyor ve onu mu güçlendiriyor? kim bu kadar verici kim bu kadar tok olabilir? ben değil. ben asla değil.
yoksa yeni gelenin büyümesini mi engelliyor, fazla yer kapladığı için? işi bitmiş fakat çekip gitmiyor.hırstan. ya da o kadar zalimleşmeyelim; kıyamıyor emeklerine, yeni gelen tazenin yerine konmasına..
ya da fosilleşip kalıyor mu? kimse elleyemiyor, hiçbir yere gitmiyor kendinden emin, hep derinlerde.
zararsız ve hasetsiz.
bu yüzden sezarın hakkı sezara.
fidenin işvebazlığıyla ağacın kadimliği hep ayrı saklama kaplarında durur, bizim mutfak dolabımızda.

yoktan var oldu fakat bir türlü yok olmuyor.

"iş olsun diye"

2009-08-18T18:28:00.002+03:00

Bütün güzel kadınlar zannettiler ki
Aşk üstüne yazdığım her şiir
Kendileri icin yazılmıştır.
Bense daima üzüntüsünü çektim
Onları iş olsun diye yazdığımı
bilmenin.

ahde vefa

2009-08-18T17:37:00.008+03:00

soran ben değildim-yemin ederim. hiçbir şey talep etmemiştim. kendi söyledi ruhumu tamir edeceğini. bu işte usta değilmiş ama beni iyi edeceğine inanmış- görür görmez. beni de ikna eden zaten bu oldu; çünkü profesyonelliğin ve fabrikasyon olan her şeyin gözümde 5 kuruş değeri yoktur.
aldım ruhumu içimden, katlayıp, oturduğu koltuğun kenarına koydum.
"ne zaman biter", ya da "iyi yaparsın değil mi" gibi cümleler sarfetmedim, bunu soracak kadar söz söylemeye muktedir hissedemedim kendimi bu konuda fakat güvenim çoktu ona, ona ve yapacağı işin mükemmelliğine.
ağzımdan çıkan sadece bu oldu; "koydum o zaman buraya." - anlamı bozuk, rastgele söylenmiş, tek amacı dikkati oraya yöneltmek olan birkaç kelime..
ve aşka geldi, başımı döndürdü.. bildiği en yerinde deyimleri, en tatlı sıfatları dizdi önüme, ve ballandıra ballandıra anlattı, en sonunda elde edeceğim şeyin güzelliğini; en kısa zamanda yapacağım, hem de öyle bir yapacağım ki sen bile inanamayacaksın deyip umutlandırdı. ayaklarım yerden kesik, günlerce öyle dolandım durdum. hayal ettiklerim zaten onun izin verdikleriydi, kendimden hiçbir şey eklemediğime sizi nasıl inandirabilirim bilmiyorum.
fakat onun zihni benimkinden farklı işliyormuş. benim bundan bir şey ummam garipmiş hatta tamir edeceğine değil inanmak, sanmamam bile lazımmış.
sanmam bile abesmiş.

çünkü sonra hiç ses çıkmadı.

şimdilerde kapısının önünde ya da evimde kanepemde kıvranırken ve inanamazken; değil bitmiş halini, verdiğimi bile geri almaktan/ istemekten çekiniyorum.
şaşırıp duruyorum, yana yakıla etrafıma soruyorum-konuşmamaya yemin ettiğim halde. durup dururken, söz verip de yapmamasına nedenler bulmaya çalışıyorum. ona yakıştırıp biçtiğim hataları alıp, hiç acımadan masumiyetime, kendime dikiyorum.
çünkü diyorum, olanca sukunetiyle bu kadar normal karşıladığı bir şeye,benim bu denli şaşmam,
olsa olsa benim hatamdır.
somut nedenlere dayandıramasam da suçluluğumu,
tekrarlıyorum sürekli içimden ve kimi zaman kendimi tutamayıp, sesli;
olsa olsa benim hatamdır.
olsa olsa
benim hatamdır.

pes etmem, tamah etmem

2009-08-13T14:45:00.004+03:00

camekanın önünde duruyorum, amacım içimdeki tatlı yeme isteğini, isteğe en uygun yiyecekle karşılamak. karşımda onlarca çeşit, paketlerine bakıyorum-anlamama yetmiyor. tek tek tadlarını getiriyorum aklıma; kimi çok çikolatalı geliyor, kimi çok hamurlu. uzun uzun bakıyorum, bakarken biraz utanıyorum, satıcı gözlerini üzerime dikmiş-almamı bekliyor. o bekledikçe daha hızlı karar vermeye çalışıyorum fakat ters orantılı bir şekilde bütün yiyecekler bana daha da uzak geliyor. ya şuursuzca herhangi birini seçip alacağım, üstümdeki baskıya dayanamayarak ve büyük bir pişmanlık çökecek üstüme ya da direneceğim adama ve istemediğimi bildiğim bir şeyi sırf ona yenildim diye almak zorunda kalmayacağım. almayacağım. onun sıkıntısı sadece dükkandan çıkana kadar sürer. yeni bakkalda yenilenmişsindir, eski hatalarını bilmez, yeni satıcı, eski alışkanlıklarını. dilediğin gibi davranırsın. onda da mı bulamadın aradığını, yol üstünde çok bakkal var- kesmezse markete gir- daha büyük fakat eksisi beraberinde; daha Soğuk. seçim senin; ben kendime güvendim. istemediğim şeyi istiyorumuş gibi yapmadım. ve ikinci yolu seçtim. kusura bakmayın dedim, sizi oyaladığım için fakat ben canımın ne istediğinden tam emin değilim. aslında eminim ama şu anda galiba elinizde isteğime göre bir şey yok ve ben bu isteğimi rastgele bastırmaktan yana değilim. vaktim var, sabrım da, biraz arayacağım. peki dedi adam, nasıl isterseniz.
kuruyemişçiden çıkarken şansa en sevdiğim şarkılardan birine gelmiş sıra. biraz daha açtım sesini. aradığımı bulamasam da keyfim yerinde. en azından memnunum, istemediğim gofreti yiyip, ne ağzımın tadını bozdum, ne de güzel keyfimi. hala açım, hala istekli ve binlerce bakkal önümde beni bekleyen. vaktim bol, param var. elbet bulurum canımın en istediğini. bulamazsam istediğim tatlıyı, tuzlulardan denerim ben de.
artık kararım bu yönde; sevmediğim bir tatlıyı asla zorla yemiyorum. bana sunulana tamah etmiyor, bulamadıkça pes etmiyorum. maksat illa yemekse, hiçbir şekilde hayır diyemeyeceğim tuzlulara yönelirim ben de, onlar beni yarı yolda bırakmaz; biraz selanik gevreği belki de birkaç susamlı kandil simidi..

kısmen güneşli

2009-08-06T23:34:00.011+03:00

her ne kadar çok konuşsam da her şeyi, herkese söylemem hele de böyle şeyleri; pek nadiren söylerim, sadece en yakınlarıma. her gün gördüklerim değil kastettiğim, zihnime en yakın hissettiklerime. en sevdiklerime. zira alışmışlardır bana ve gözleri fal taşı gibi açılmaz, onlara isteklerimden, hayallerimden, düşündüklerimden bahsettiğimde.
bazısı sadece tavla oynarken karşımdakini yenmenin bende 2. sırada yer aldığını bilir. çünkü ben taşları gönlümce dizmeyi severim, canım nasıl isterse o anda, nasıl daha güzel görüneceklerine inanırsam öyle.. şansa, hem de yenersem, değmeyin keyfime..
bunu pek bilmezler ama ben bazen birinin hangi mesaja cevap vermeyeceğini bilir, onu yazarım ona. sanarlar ki, cevap beklerim dört gözle. katiyen! asıl gelmediğinde memnunumdur ben, haklı çıkmanın memnuniyeti birikir parmak uçlarıma.
bir dialog yazarım kafamda ya da bir an hayal edip onun fotoğrafını çekerim, hatları hayli belirgin. kimin kime ne dediği, kelimesi kelimesine daha önceden, çok önceden yazılmış. sonra söyleriz repliklerimizi, kimse sırasını şaşırmaz.. hepsi hoş değil bunların, bazıları kimilerine göre gayet nahoş.. fakat zaten ben değil miyim daha 5 yaşında bebekken, korkunç hayaller kurup bunların gerçekleşme ihtimaline baygın düşene kadar ağlayan?
kim sever bilmem 4/4lük insanları? ben özgüvende küçük hasarları severim. durur, izler, anlarım.. görmezden gelmekle kalmam, bilirim ki varlıkları öyle rahatsız etmektedir ki onları, garip davranışlara sürükler. üzülürüm içten içe, kendilerine bunları dert ettiklerine. o yüzden çantamda hep bir dev aynası taşırım, sevdiklerimin memnun olmadıkları yerlerine tutmak için. bazen bu bir uzuv olur bu, bazen de hastalıklı bir takıntı.. nasıl istiyorlarsa öyle görürüm, öyle gösteririm onlara da. bunun karşılığındaysa zamanla bana alışmalarını beklerim. benleyken, başkalarına büründükleri hallere bürünmemelerini..
gece, yalnız başlarına uyurken, nasıl öz kendileriyse, işte aynen öyle olmalarını
çünkü o dakikalar değil midir, insanın kendine bile yalan söyleyemediği?
bu anlarınızı verin bana,
en tatlı sırlarınızı
sevgiyle biriktiririm,
ve büyük bir özenle saklarım, aklımın en temiz köşesinde.

acze övgü

2009-08-05T13:52:00.001+03:00

Kadınlar bizi noksanlarımız için severler. Eğer yeteri kadar kusurumuz varsa her şeyimizi hatta zekamızı bile bağışlarlar.

çünkü

kızlar beceriksiz erkekler hakkında genellikle çok acımasızca konuşur, ama yine de gizlice onlardan hoşlanırlar.

kalıcı olarak sil

2009-08-02T23:39:00.005+03:00

her gün bindiğim, evime giden otobüse yabancıyım. ne istikamati biliyorum, ne de sonraki durağı. ayakta, demir avcumda huzursuzum. yer boşalıyor, oturuyorum, daha huzursuz.
gözlerim tanıdık işeretler arıyor. ben dışında herkes duruma vakıf. bildik bir otobüste, ineceği durağı bilmemin telaşsızlığındalar. imreniyorum sakinliklerine.
ne zamandan beri böyleyim diye yokluyorum kendimi, 4 ay diyor aklım ya da belki 1 hafta. zamandan da ümidi kesiyorum. beni hiç yarı yolda bırakmayan şarkılarımı hatırlamaya çalışıyorum, en sevdiklerimi. söylerken, sözlerini hatırlamaya çalışmadan, bir refleks gibi dilimden dökülenleri. ne başını çıkarabiliyorum, ne 2. satırı.
üzüleyim o zaman diyorum, en son yaptıklarımı hatırlayarak. yarıçapı sonsuz uzunlukta bir çemberin merkezinde buluyorum kendimi. üzülmeye sonsuz uzak. hangi çekmeceye kaldırıp sakladıysam, hatırlayamıyorum.
ve yanlış otobüse bindiğimi farkediyorum, en yanlış durakta inip, sadece içgüdülerimle buluyorum evimi.
odamın kapısını açıyorum. bana dair tek bildiğim, sokak kıyafetleriyle yatağa girmediğim.
kıvrılıp yatağa, uyumayı umuyorum.
en az bir gece uyumak lazımmış, öğrendiklerini özümsemen için.
hatırlamak için ne kadardı-hatırlayamıyorum. galiba hiç sormadım.

görünmeyeni varsaymaktan, görünenin farkına varmaya

2009-07-27T00:21:00.007+03:00

haylidir susuşum ruhsal dinginliğimden.
sarkaç sağa ve sola hızlı geliş gidişler yapmayı bıraktı -- ağırlık merkezinden çok ve ani uzaklaşmıyor.
hislerimi öldürmedim, hayır hepsi hâlâ çok derin, hepsi hâlâ çok kuvvetliler, sadece garip bir şekilde itaatkâr olma yoluna girdiler, aklıma sadık bir uşak gibi.
son zamanlarda şahit olduklarım, kanımı donduruyor.
üzülüyorum, güzel insanlara. kendi hesabıma bencilce seviniyorum, binlerce şükran sunuyorum, mart ayından beri beni bu sürece sokan her şeye.
ben sabahları değil geceleri yenileniyorum. gün içinde gördüklerimle eğitiyorum kendimi. itiraf edemediklerime kulak veriyorum. cezalar veriyorum, her taşkın hareketime; gaddar bir üvey annenin, yaramaz çocuğa veremeyeceğinden daha ağır cezalar. ödüllerim de var fakat, kendimi göklere çıkardığım. halimden ve yerimden mutlak bir memnuniyet kaplıyor o zaman, yeri göğü, göğüs kafesimi.
vücudumun yarısına kadar geldi, eski derim soyuluyor üstümden. daha çok hamım, daha çok çiğ. ama bunun farkında bile olmak ve bu yolda attığım adımlar bile şu anda yetiyor bana.
yalanla aramdaki anlaşmayı tek taraflı feshediyorum,
siz değilsiniz kastettiğim.
kendime söylemekten vazgeçiyorum.
belki-lerimi rafa kaldırıyorum.
ve her edime bulduğum kılıflarımı yırtıp atıyorum.