26 Eylül 2012

franny boşluğa bakıyor

Depresyon tek yüzlü bir amnezi hali midir?
Sana huzurun var olabileceğine dair bütün her şeyi unutturur, acı olan ne varsa en büyük rüzgarların söndüremeyeceği mum gibi gürül gürül yanar mı kafanda?
Böyle anlarda tüm sorumluluğu ve inisyatifi birine vermek istiyorum; ona, tanrıya her kime olursa
Kurban olma isteği bu herhalde, ben yapmadım yaptılar mı?
Ben iyi olamam, oldursunlar mı?

Bugünlerde üzülmek kriterim değil, dün üzüldüğümü söyledim ama üzülmüyorum.
Yüce bir bıkkınlık içindeyim, evet yılgınlık.
Hiç kazanamadığım bir şeyde
yine yenildim.
Bunu fark ettiğimden beri de
yenik devam etmek istemiyorum.
Kimse anlamak istemiyor ama aslında bu kadar basit.


Bugün vapur çıkışı, gözüm yokuşu yemezken,
sıcak sonyaz güneşi altında, adamlar almışlar ellerine oltaları, balık avlıyorlar.
Nereden bu şevk, nasıl kalkıp toparlanıp, buralara gelmişler ve bu işi yapacak hali kendilerinde buluyorlar- kafam alamaz bi halde, dikildim arkalarına
2 gündür sadece önüme geleni yaşıyorum kısa bir an belki Antalya'da güneş altında uyumanın bu halimden daha tatlı olabileceğini, aslında Antalya'ya gidebilecek imkanımın da bulunduğunu da düşündüm ama bütün bunları yapmak için, bir sürü hareket, düşünce, konuşma gerekiyordu-hemen vazgeçtim, çünkü benim resepsiyoncuya adımı söyleyecek, hüviyetimi çantamdan çıkaracak bile halim yok.

Ben ağaçtaki yaprağı bile canı acır diye koparmazken, insanın kendi canını yakması biraz zor.
Tek isteğim, karnım acıkmadan, susamadan, tuvaletim gelmeden, konuşmadan, kımıldamadan öylece yatmak.
Eskiden her şey iyi olduğunda beni uyandırın derdim ama şimdi sonsuza kadar yatmak istiyorum.
Share/Bookmark

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder