27 Ağustos 2010

mizaç meselesi

küçükken unutmuşlar beni,
bulmak için aramışlar mı bilmiyorum, yoksa memnuniyet mi duymuşlar kaybolmamdan ya da beni aslında kendileri bırakıp da buna kaybolma süsü mü vermişler? tek bildiğim, onların yanına kendi kendime dönmüş olmam.
o gün bugün kendiliğinden gelişen-kimsenin suçu değilmiş gibi görünen tüm olumsuzluklardan, kendime pay biçer, bir yandan gitmeyi düşünürken bir yandan kendimi çivilerim olduğum yere, isteseler de gidememek için. ve çivilerken, gitmem gerektiğini bilir, tahtalarını tırnaklarıma oyar, kendimden bir iz bırakırım, orada olmadığımda gözleri takıldıkça, belli belirsiz akıllarından geçmek için.
yitip, unutulmamak için dimağlarda, hep kendimden bir şeyler vermek için tüm çabam.
ben unutmam kimseyi ama o kimseler de benim gibi mi bilmem.

Artık alınacak bir şeyim kalmasın diye gerekenden fazlasını verdim.

Share/Bookmark

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder