14 Ocak 2010

hangisi benim?

günü bitirmek için yatağa girdiğim an, en cesur benim.
pür aşk, safi cesaret... atıp tutuyorum, ağlıyorum yşanmamış üzüntülere, mutluluktan kalbim etimi yırtıp taşacak gibi atıyor...
en akıl almaz rüyaları görüyorum.
çok özlüyorum kimini, kiminden aklın tahayyül edemeyeceği derecede nefret ediyorum.

çok değil aradan sadece birkaç saat geçiyor
ve gözümü açtığım an, o ilk saniye..
değil yaptıklarımdan -bundan herkes pişmanlık duyar. düşünebildiklerime bile inanamıyorum, hasta beynime korkulu gözlerle bakıyorum. bu ben olamam diyorum, çünkü ben kalp, değil akılım.
sevmiyorum kimseyi ve nefret etmiyorum kimseden. içim duru ve dingin...

ama nedir peki bu -gün içinde içime dolan?
öğlene kadar, sabahki fikirlerimden soğuyup, akşam olduğunda çoktan yumuşamış oluyorum. buzlarım eriyor, içim ısınıyor.
ve tekrar gece olduğunda, bir duygu topu, dokunduğu yerde kül bile bırakmayan bir top ateş oluyor
fikrim..
ve günlerim hangisinin ben olduğumu merak etmekle geçiyor.
o muyum ben?
yoksa bu mu?
ikisi birden olamaz insan...
olsam olsam hiçbiriyimdir.
Share/Bookmark

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder