19 Kasım 2009

"dilim paslı, uykum berbattı"

en sevdiğim şeydi, kendimi duvara yapıştırıp uyumak, rahat ve sağlıklıydı hem de sağıma dönmüş olduğum için.
çünkü solum dolu. herkesinkinden biraz daha fazla.
bazen aklıma gelirdi ama konduramazdım. annem titiz bir kadın, evimize gelen yardımcı da hiç baştan savma yapmaz işini. ne gezer derdim, bir an bile irkilmişliğim olmamıştı. olanca rahatlığımla yaslanırdım duvara...
sonra başıma gelince, hiç ummadığım bir anda, korkar oldum bir daha o tarafa gitmekten.
yatağın öbür tarafı yabancı, rahatsız..
ben orada, uykum, aklım diğer tarafta...
bazen yaklaşıyorum hafifçe, ama eskisi kadar rahat değil,
tedirginim, ağzımı kapıyor bazen üzülerek aramıza yastık koyuyorum,
ama diyorum önemsemiş olsaydı beni,
izin vermezdi o tarafında "onların" gezmesine...
ne kadar istesem de onunla eskisi gibi olmayı, unutamıyorum
üzülüyorum aklıma geldikçe, beni hiçe saymış olmasına...
Share/Bookmark

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder