2 Ağustos 2009

kalıcı olarak sil

her gün bindiğim, evime giden otobüse yabancıyım.
ne istikamati biliyorum, ne de sonraki durağı. ayakta, demir avcumda huzursuzum. yer boşalıyor, oturuyorum, daha huzursuz.
gözlerim tanıdık işeretler arıyor. ben dışında herkes duruma vakıf. bildik bir otobüste, ineceği durağı bilmemin telaşsızlığındalar.
imreniyorum sakinliklerine.
ne zamandan beri böyleyim diye yokluyorum kendimi, 4 ay diyor aklım ya da belki 1 hafta. zamandan da ümidi kesiyorum. beni hiç yarı yolda bırakmayan şarkılarımı hatırlamaya çalışıyorum, en sevdiklerimi. söylerken, sözlerini hatırlamaya çalışmadan, bir refleks gibi dilimden dökülenleri. ne başını çıkarabiliyorum, ne 2. satırı.
üzüleyim o zaman diyorum, en son yaptıklarımı hatırlayarak. yarıçapı sonsuz uzunlukta bir çemberin merkezinde buluyorum kendimi. üzülmeye sonsuz uzak. hangi çekmeceye kaldırıp sakladıysam, hatırlayamıyorum.
ve yanlış otobüse bindiğimi fark ediyorum, en yanlış durakta inip, sadece içgüdülerimle buluyorum evimi.
odamın kapısını açıyorum. bana dair tek bildiğim, sokak kıyafetleriyle yatağa girmediğim.
kıvrılıp yatağa, uyumayı umuyorum.
en az bir gece uyumak lazımmış, öğrendiklerini özümsemen için.
hatırlamak için ne kadardı-hatırlayamıyorum. galiba hiç sormadım.
Share/Bookmark

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder