27 Temmuz 2009

görünmeyeni varsaymaktan, görünenin farkına varmaya

haylidir susuşum ruhsal dinginliğimden.
sarkaç sağa ve sola hızlı geliş gidişler yapmayı bıraktı -- ağırlık merkezinden çok ve ani uzaklaşmıyor.
hislerimi öldürmedim, hayır hepsi hâlâ çok derin, hepsi hâlâ çok kuvvetliler, sadece garip bir şekilde itaatkâr olma yoluna girdiler, aklıma sadık bir uşak gibi.
son zamanlarda şahit olduklarım, kanımı donduruyor.
üzülüyorum, güzel insanlara. kendi hesabıma bencilce seviniyorum, binlerce şükran sunuyorum, mart ayından beri beni bu sürece sokan her şeye.
ben sabahları değil geceleri yenileniyorum. gün içinde gördüklerimle eğitiyorum kendimi. itiraf edemediklerime kulak veriyorum. cezalar veriyorum, her taşkın hareketime; gaddar bir üvey annenin, yaramaz çocuğa veremeyeceğinden daha ağır cezalar. ödüllerim de var fakat, kendimi göklere çıkardığım. halimden ve yerimden mutlak bir memnuniyet kaplıyor o zaman, yeri göğü, göğüs kafesimi.
vücudumun yarısına kadar geldi, eski derim soyuluyor üstümden. daha çok hamım, daha çok çiğ. ama bunun farkında bile olmak ve bu yolda attığım adımlar bile şu anda yetiyor bana.
yalanla aramdaki anlaşmayı tek taraflı feshediyorum,
siz değilsiniz kastettiğim.
kendime söylemekten vazgeçiyorum.
belki-lerimi rafa kaldırıyorum.
ve her edime bulduğum kılıflarımı yırtıp atıyorum.
Share/Bookmark

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder