7 Mayıs 2009

küpeştede

sonunda onu neden bu kadar çok sevdiğimi buldum.
çünkü bir gemiye benziyor. güzel, büyük, beyaz bir gemi.
o koca haliyle suyun üstüne akıl almaz şekilde salındığı için değil. hayır bunun için değil.
onu sadece kör gözler bu yüzden sevebilir. ben içinde onlarca gizli odası olduğu için seviyorum onu.
dışardan bakıldığında dümdüz ve kabakıyım işlenmiş intibası uyandırdığı halde, içi ev gibi olduğu için. denize açılan pencereleri, şaşırtıcı yolları, her zaman keşfedilecek geçitleri olduğu için seviyorum.
göğsümü gere gere anlatabildiğim için; hiç göründüğü gibi değil diye başlıyorum cümleme, ondan bahsederken, içindeki cevherleri saymaya çalışıyorum, kırık dökük cümlelerimle. onu, sokakta görenlerden bir farkım olduğu için mutlu addediyorum kendimi, zira ben onlardan farklı bir şeyler biliyorum.

ben diğerlerini değil, onu gülümsetmek istiyorum
ben onları değil, seni..

benimleyken her işinin rast gideceğini,
taş sandığı yolların, yürünmesi en kolay toprağa dönüşeceğini,


bilmiyor.
Share/Bookmark

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder